ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் அந்த ஊரின் பெரிய நிலச்சுவாந்தியின் நம்பிக்கைக்குரிய உதவியாளனாக இருந்தான். ஆனால், ஒருமுறை பணத் தேவையும், சில தவறான புரிதல்களும் காரணமாக மாறன் ஊரை விட்டுப் போய்விட்டான். பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. ஒரு நாள், மிகவும் சோர்ந்து போயிருந்த மாறன், மீண்டும் அந்த ஊருக்கு வந்தான். அவன் பழைய நிலச்சுவாந்தியான பெரியவர் மாணிக்கத்தை நேரில் சந்திக்கச் சென்றான். மாறன் பயந்து நடுங்கிக்கொண்டே, 'ஐயா, நான் செய்த தவறுகளுக்காக மன்னிப்பு கேட்டு வருகிறேன். எனக்கு வேலை தேவைப்படுகிறது' என்று தயக்கத்துடன் கேட்டான்.
பெரியவர் மாணிக்கம் மாறனின் முகத்தைப் பார்த்தார். அவர் மனதில் பழைய கசப்பான நினைவுகள் ஓடின. ஆனால், அவர் கோபப்படவில்லை. மாறன் ஏன் போனான், இப்போது ஏன் திரும்பி வந்தான் என்பதைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்தித்தான். மாறன் இப்போது ஒரு நல்ல மனிதனாக மாறியிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். மாணிக்கம் புன்னகையுடன், 'நீ வந்ததே எனக்கு மகிழ்ச்சி மாறன். நீ கேட்ட வேலையை நான் உடனே தருகிறேன். இனி நாம் பழையபடி இணைந்து செயல்படுவோம்' என்றார். மாறனின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. ஒருவரைத் தள்ளிவிட்டாலும், அவர்கள் ஒரு காரணத்திற்காகத் திரும்பி வரும்போது, அவர்களைக் கனிவோடு ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான பெருமை என்பதை மாணிக்கம் நிரூபித்தார்.
