மகிழ்ச்சியில் மறந்த பாவம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் எதையும் சரியாகச் செய்யத் தவறும் குணம் கொண்டவன் அல்ல; மாறாக, மகிழ்ச்சியில் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவான். ஒரு நாள், சோமுவின் தந்தை ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். சோமுவின் அம்மா, 'சோமு, அப்பா வேலை முடிக்கும் வரை அந்தப் பக்கமாகப் போய் விளையாடாதே, அங்கே ஒரு சிறிய பள்ளம் இருக்கிறது, விழுந்துவிடுவாய்' என்று எச்சரித்தார். சோமு 'சரிம்மா' என்று சொல்லிவிட்டு விளையாடச் சென்றான். சிறிது நேரத்தில், சோமுவின் நண்பன் ரவி ஒரு அழகான வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பார்த்தான். அந்தப் பூச்சி சோமுவை நோக்கிப் பறந்தது. அதைத் துரத்திக் கொண்டே சோமு ஓடினான். அந்த மகிழ்ச்சியான வேளையில், அம்மா சொன்ன எச்சரிக்கையை அவன் முற்றிலும் மறந்துவிட்டான். 'அடடா, எவ்வளவு அழகான பூச்சி!' என்று நினைத்துக்கொண்டே ஓடியதில், அவன் கால் தடுமாறி அந்தப் பள்ளத்தில் விழுந்துவிட்டான். அவன் காலில் அடிபட்டுவிட்டது. அழத் தொடங்கினான். அப்போது அவனது தந்தை ஓடி வந்து அவனைத் தூக்கிக் கொண்டார். சோமு அழுதபடி, 'மன்னிக்கவும் அப்பா, நான் அந்தப் பள்ளத்தைப் பார்க்கவே இல்லை' என்றான். அவனது தந்தை மென்மையாகச் சொன்னார், 'கோபப்படுவதை விட, ஒரு விஷயத்தின் மகிழ்ச்சியில் நாம் செய்ய வேண்டிய பொறுப்புகளை மறப்பதுதான் பெரிய தவறு சோமு. அந்தப் பூச்சியின் அழகில் நீ உன் பாதுகாப்பை மறந்துவிட்டாய்.' சோமு அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்.