ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் ஒரு சிறிய மண்பாண்டக் கடைக்கு உதவியாளனாக வேலை செய்து வந்தான். அவனது முதலாளி பெரியவர் மாணிக்கம் மிகவும் அன்பானவர், ஆனால் மிகவும் கண்டிப்பானவர். ஒரு நாள், மாணிக்கம் மாறனிடம் ஒரு முக்கியமான வேலையை ஒப்படைத்தார். 'மாறா, இந்தத் தட்டு நிறைய விலை உயர்ந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் உள்ளன. இவற்றை மிகவும் கவனமாக அடுக்கி வை. எதிலாவது சிறு தவறு நடந்தாலும் அல்லது எதையாவது மறந்தாலும் அது பெரிய இழப்பாகிவிடும்' என்று எச்சரித்தார்.
மாறன் மிகவும் கவனமாக வேலையைச் செய்தான். ஆனால், மாலை நேரத்தில் நண்பர்கள் விளையாட அழைத்தபோது, அவனது கவனம் சற்று சிதறியது. 'அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று நினைத்துவிட்டு, ஒரு சிறிய கண்ணாடித் துண்டை சரியாக வைக்காமல்விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டான். அடுத்த நாள் காலை, மாணிக்கம் கடையைத் திறந்தபோது, அந்தத் துண்டு கீழே விழுந்து உடைந்து கிடந்தது. அது வெறும் கண்ணாடி மட்டுமல்ல, ஒரு பெரிய வாடிக்கையாளரின் ஆர்டர் செய்த பொருள்.
மாணிக்கம் வருத்தத்துடன் மாறனைப் பார்த்தார். அவர் கோபப்படவில்லை, ஆனால் அவர் கண்களில் தெரிந்த ஏமாற்றம் மாறனை மிகவும் வலிக்கச் செய்தது. 'மாறா, ஒரு சிறிய மறதி எவ்வளவு பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்று இப்போது புரிகிறதா? நாம் செய்யும் வேலையிலும், மற்றவர்களிடம் பழகும்போதும் எப்போதும் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும்' என்றார்.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். அன்று முதல், அவன் எதையும் செய்யும்போது 'மறதி' என்ற சொல்லையே தன் அகராதியிலிருந்து நீக்கிக்கொண்டான். எந்தச் சூழலிலும், யாரிடம் பேசினாலும், எதைச் செய்தாலும் மிகுந்த கவனத்துடன் செயல்படக் கற்றுக்கொண்டான். அவனது இந்த மாற்றத்தால், அவன் அந்த ஊரின் மிகச் சிறந்த உதவியாளராக உயர்ந்தான்.
