முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு அழகான கிராமம் இருந்தது. அங்கு மாணிக்கம் என்ற ஒரு வயதான அறிஞர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் எப்போதும் அறநெறிகளையும், வேதங்களையும் பயிற்றுவிப்பார். அந்த கிராமத்திற்கு அருகில் இருந்த மாமன்னன் விக்கிரமன் மிகவும் நீதியானவர். ஒருமுறை, கிராமத்தில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. ஊர் பெரியவர்கள் மற்றும் செல்வந்தர்கள் சிலர், ஏழை விவசாயிகளின் நிலங்களை சட்டவிரோதமாகப் பறிக்க முயன்றனர். அவர்கள் தங்களுக்குத் தகுந்த சாட்சிகளையும், அதிகாரத்தையும் பயன்படுத்தித் தங்களை நியாயப்படுத்திக் கொண்டனர்.
மாணிக்கம் இதைக் கண்டு வருத்தமடைந்தார். 'அறம் என்பது வெறும் பேச்சல்ல, அது நிலைத்து நிற்க ஒரு வலுவான துணை தேவை' என்று அவர் நினைத்தார். அவர் நேராக மன்னன் விக்கிரமனிடம் சென்றார். மன்னன் தனது அரச தூதரை அனுப்பி, அந்த விவகாரத்தை விசாரித்தார். மன்னனின் ஆணை வந்தவுடன், அந்த செல்வந்தர்கள் தங்களின் தவறை ஒப்புக்கொண்டனர். மன்னனின் நீதியான ஆட்சி இல்லையென்றால், அந்த ஏழைகளின் அறமும், மாணிக்கம் போன்றவர்களின் போதனைகளும் வெறும் காற்றோடு காற்றாகப் போயிருக்கும். மன்னனின் அதிகாரமே அந்த அறத்தைப் பாதுகாக்கும் அரணாகத் திகழ்ந்தது. நீதி நிலைநாட்டப்பட்டதும், கிராமமே மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது.
