முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசம் என்ற அழகான நாடு இருந்தது. அங்குத் தர்மன் என்ற ஒரு அன்பான அரசன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனது ஆட்சியில் மக்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். ஒரு நாள், அரண்மனைத் தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் கதிர் என்ற இளைஞன், ஒரு பெரிய தவறு செய்துவிட்டான். அவன் அரசரின் விலைமதிப்பற்ற ஒரு பழமையான வாளைத் திருட முயன்றான். இதைக் கண்ட காவலர்கள் அவனைப் பிடித்து அரசனிடம் ஒப்படைத்தனர்.
அரசன் தர்மன் மிகுந்த வருத்தமடைந்தான். 'தவறு செய்தவனைத் தண்டிப்பது என் கடமை, ஆனால் தண்டனை என்பது அவனை அழிப்பதல்ல, அவனைத் திருத்துவதே ஆகும்' என்று நினைத்தான். மற்ற அமைச்சர்கள், 'அவனைத் தூக்கிலிட வேண்டும், அப்போதுதான் மற்றவர்கள் பயந்து திருந்தும்' என்று கூறினர். ஆனால் தர்மன் யோசித்தான். ஒரு விவசாயி தனது சோற்றில் வளர்ந்த பயிர்களுக்கு இடையே இருக்கும் களைகளைப் பிடுங்கும்போது, பயிர்களின் வேரைச் சேதப்படுத்தாமல் மிகக் கவனமாகப் பிடுங்க வேண்டும். அதேபோல, ஒரு குற்றவாளியைத் தண்டிக்கும்போது, அவனது வாழ்வையே அழித்துவிடக் கூடாது; அவனது தவறான குணத்தை மட்டும் நீக்க வேண்டும்.
எனவே, தர்மன் கதிரை death sentence கொடுக்காமல், அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு அளித்தான். அவனது தண்டனையாக, அரண்மனைத் தோட்டத்தில் கடினமான வேலைகளைச் செய்து, அங்குள்ள ஏழை மக்களுக்கு உதவும்படி உத்தரவிட்டான். கதிர் தனது தவறை உணர்ந்து வருந்தினான். அவன் கடினமாக உழைத்து, மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணத்தைப் பெற்றான். சில காலத்திற்குப் பிறகு, கதிர் ஒரு சிறந்த தோட்டக்காரனாக மாறினான். அரசன் காட்டிய கருணையால், ஒரு குற்றவாளி நல்ல மனிதனாக மாறினான்.
