அழகியத் தர்மபுரி என்ற கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன். ஒரு நாள், கிராமத்தின் பொதுவான விளையாட்டுத் திடலில் இருந்த ஒரு அழகான மரக்கட்டை, யாருடைய அனுமதியுமின்றி எடுத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்டான். சோமு ஓடிப் போய் பார்த்தபோது, அங்குள்ள பெரியBoy கதிர் அந்த மரக்கட்டையைத் தன் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தான். கதிர் மிகவும் பலசாலி, அதனால் மற்றவர்கள் அவனைத் தட்டிக் கேட்கத் தயங்கினார்கள். சோமு உடனே கிராமத் தலைவரான பெரியவர் மாணிக்கத்திற்குச் சென்றான்.
மாணிக்கம் ஒரு சிறந்த தலைவராகத் திகழ்ந்தவர். அவர் கோபப்படாமல், முதலில் சோமுவிடம் கேட்டார், பிறகு கதிரையும் அழைத்து விசாரணை நடத்தினார். கதிர் முதலில் தப்பு செய்ததை மறைக்க முயன்றான், ஆனால் மாணிக்கம் நடந்ததை மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டார். அவர் கதிரைத் தண்டிக்க முடிவு செய்தபோது, வெறும் தண்டனைக்காக மட்டும் செய்யவில்லை; இனிமேல் யாரும் பொதுப் பொருட்களைத் திருடக்கூடாது என்பதற்காகச் செய்தார்.
மாணிக்கம் கதிரைத் தண்டிக்கச் சொன்னார்: 'கதிர், நீ எடுத்த மரக்கட்டை தவறு. நீ இனிமேல் கிராமத்தின் பொது வேலைகளுக்குத் தன்னார்வலராகப் பணிபுரிய வேண்டும். மேலும், நீ எடுத்த பொருளுக்கு ஈடாக மற்றவர்களுக்குப் பயன்படும் ஒரு சிறு வேலையைச் செய்து முடிக்க வேண்டும்.' கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டான். அந்தத் தண்டனை கதிரைத் தனிமைப்படுத்தவில்லை, மாறாக அவனைச் சரியான பாதையில் வழிநடத்தியது. அதன் பிறகு கிராமத்தில் யாரும் திருட்டுச் செயல்களில் ஈடுபடவில்லை.
