முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய நாடு இருந்தது. அங்கு மாறன் என்ற மன்னன் ஆட்சி செய்து வந்தான். மாறன் மிகவும் வலிமையானவன், ஆனால் அவனது கோபம் அவனது பலவீனமாக இருந்தது. ஒருமுறை, நாட்டில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். மாறன், 'என்னிடம் இருக்கும் தானியங்களை யாருக்கும் இலவசமாகத் தர முடியாது, வரி கட்டத் தவறினால் தண்டனை நிச்சயம்!' என்று அதிகாரத்துடன் அறிவித்தான்.
அவன் பேசிய கடுமையான சொற்களும், அவனது இரக்கமற்ற முடிவுகளும் மக்களிடையே ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்தின. மக்கள் அவனைக் கண்டு போற்றுவதற்குப் பதிலாக, 'அவன் ஒரு கொடுங்கோலன்' என்று ரகசியமாகப் பேசத் தொடங்கினர். ஒரு சிறுவன், தன் பசியால் அழுத தாயைப் பார்த்து, 'நமது மன்னன் ஒரு இரக்கமற்றவன்' என்று தன் நண்பனிடம் கூறினான். அந்த வார்த்தை ஊர் முழுவதும் பரவியது.
மக்களின் இந்த வெறுப்பும், அவனது அதிகாரத்தின் மீதான பயமும் மெல்ல மெல்ல மாறனின் ஆட்சியைப் பலவீனப்படுத்தியது. மக்கள் அவனுக்கு ஒத்துழைக்க மறுத்தனர். ஒரு கட்டத்தில், அவனது படைகளுக்கே அவனது மீதான நம்பிக்கை போய்விட்டது. இறுதியில், மக்கள் ஆதரவு இல்லாமல் மாறனின் ஆட்சி நிலைக்கவில்லை. அவன் தன் தவறை உணரும் முன்பே, அவனது அதிகாரம் சரிந்து போனது.
சில காலத்திற்குப் பிறகு, மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, அடுத்த மன்னன் மக்களுக்கு அன்பாகவும், கருணையுடனும் இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறினான். அன்பால் மட்டுமே ஒரு தலைவன் நிலைக்க முடியும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
