முன்னொரு காலத்தில் சோழபுரி என்ற அழகான தேசத்தை விக்கிரமன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தான். விக்கிரமன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது. நாட்டின் முக்கிய முடிவுகளைத் தானே ஆராயாமல், தன் அமைச்சர்களிடம் மட்டுமே கொடுத்துவிட்டு, அவர்களுக்குப் பொறுப்பை முழுமையாக ஒப்படைத்துவிடுவான்.
ஒருமுறை, நாட்டின் எல்லையில் ஒரு பெரிய அணையைத் திறக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. விக்கிரமன் அந்தப் பணியை மூத்த அமைச்சர் சோமசுந்தரத்திடம் ஒப்படைத்தான். சோமசுந்தரம் அந்த வேலையைச் சரியாகத் திட்டமிடவில்லை. மழைக்காலம் வந்தபோது, அணையின் கதவுகள் சரியாக வேலை செய்யவில்லை, இதனால் விளைநிலங்கள் நீரில் மூழ்கின.
இதைப் பார்த்த விக்கிரமன் மிகுந்த கோபமடைந்தான். அவன் அமைச்சரைத் தேடிச் சென்று, 'நீ ஏன் இவ்வளவு பெரிய தவறு செய்தாய்? உன் பொறுப்பற்ற செயலால் என் நாடு அழிந்துவிட்டது!' என்று சத்தமாகத் திட்டினான். அமைச்சரின் முகம் வாடியது. அவர் உண்மையை விளக்க முயன்றார், ஆனால் விக்கிரமனின் கோபம் அவரைப் பேச விடவில்லை.
அப்போது, விக்கிரமனின் வயதான தந்தை, மாமன்னன்த் தர்மன் அங்கு வந்தார். அவர் விக்கிரமனின் கையைப் பிடித்து மென்மையாகச் சொன்னார், 'மகனே, ஒரு தலைவன் என்பவன் வேலையை மற்றவர்களிடம் ஒப்படைக்கலாம், ஆனால் அந்த வேலையின் தன்மையை அவன் அறிந்திருக்க வேண்டும். தவறு நடக்கும்போது கோபப்பட்டு அதிகாரிகளைத் திட்டுவது தீர்வாகாது. ஏன் தவறு நடந்தது என்று நீயும் ஆராய்ந்து பார்த்திருக்க வேண்டும். நீயும் அந்தத் திட்டத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டதால் தான் இந்தத் தவறு நடந்துள்ளது.'
விக்கிரமன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் அமைச்சரிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். இருவரும் சேர்ந்து ஏன் தவறு நடந்தது என்று ஆராய்ந்து, அடுத்த முறை தவறு நடக்காமல் பார்த்துக் கொண்டனர். விக்கிரமன் இனிமேல் எந்த முடிவையும் எடுப்பதற்கு முன், அதைத் தன் அறிவால் சரிபார்ப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டான்.
