சோழ தேசத்தின் எல்லையில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அமைதியானவன், எதையும் கூர்ந்து கவனிப்பவன். ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் எல்லையில் சில மர்மமான மனிதர்கள் ஊருக்குள் நுழைய முயன்றனர் என்பதை அறிந்த மன்னரின் தூதுவர், கதிரிடம் ஒரு ரகசிய உதவியைக் கேட்டார். கதிர் ஒரு சாதாரண விவசாயக் kid போலத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டான். அழுக்குத் துணிகளை அணிந்து, தலையில் ஒரு துண்டைக் கட்டிக்கொண்டு, வயல்வெளியில் வேலை செய்வது போலத் தன்னைக் காட்டிக்கொண்டான்.
அவன் அந்த மர்ம மனிதர்களைத் துரத்தவில்லை; மாறாக, அவர்கள் எங்கே தங்கியிருக்கிறார்கள், என்ன பேசுகிறார்கள் என்பதைத் தூரத்திலிருந்து கவனித்தான். ஒருமுறை ஒரு மர்ம மனிதன் கதிரைப் பார்த்தான். கதிர் பயந்து ஓடவில்லை. மாறாக, ஒரு சாதாரண விவசாயத்தைப் போலத் தலையைத் தாழ்த்தி, புன்னகைத்துவிட்டுத் தன் வேலையில் மூழ்கினான். அவனது முகத்தில் எந்தத் தவறு செய்தவன் போன்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. இதனால் அந்த மனிதர்கள் அவனை ஒரு சாதாரணப் பையனாக நினைத்துத் தள்ளிவிட்டனர்.
கதிர் எதையும் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. அவன் சேகரித்த தகவல்களை மட்டும் பாதுகாப்பாகத் தூதுவரிடம் ஒப்படைத்தான். அவனது இந்த அமைதியும், முகபாவனை மாறாத திறமையும் அந்தத் தேசத்தைக் காப்பாற்றியது. கதிர் ஒரு வீரனாகப் போர்க்களத்தில் போராடவில்லை, ஆனால் ஒரு சிறந்த உளவுத் திறமையாளனாகத் தன் கடமையைச் செய்தான்.
