ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு பெரிய தோட்டம் இருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தில் அவன் மிகுந்த அன்போடு பயிரிட்டிருந்த காய்கறிகளும் பழங்களும் அவனது வாழ்வாதாரமாக இருந்தன. ஒரு நாள், எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பெரிய புயல் வீசியது. மாறனின் தோட்டம் முழுவதும் பயிர்கள் அடித்துச் செல்லப்பட்டன, அவனது உழைப்பெல்லாம் மண்ணோடு மண்ணாகப் போனது.
மாறன் நிலத்தில் அமர்ந்து கண்ணீர் விட்டான். அவனது நண்பன் கதிர் அவனிடம் வந்தான். 'மாறன், எல்லாம் போய்விட்டதே என்று வருந்தி உட்கார்ந்திருந்தால் மீண்டும் எதையும் செய்ய முடியாது. உன்னிடம் இருக்கும் திறமையும், உழைக்கும் மனப்பக்குவமும் தான் உன்னுடைய உண்மையான சொத்து. அதை இழந்துவிடவில்லை,' என்று ஆறுதல் கூறினான்.
முதலில் மாறன் தயங்கினான். ஆனால், கதிர் சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. 'பணம் போயிருக்கலாம், ஆனால் என் ஆற்றல் இன்னும் என்னிடம் இருக்கிறது' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான். அடுத்த நாள் காலையில், மாறன் மீண்டும் மண்வெட்டியுடன் களத்தில் இறங்கினான். மெல்ல மெல்ல, அவன் மீண்டும் ஒரு புதிய தோட்டத்தை உருவாக்கினான். பழையதை விட இந்த முறை அவன் இன்னும் கவனமாகவும், உறுதியாகவும் இருந்தான். அவனது விடாமுயற்சி அவனது அழிந்த சொத்துக்களை விட பெரிய வெற்றியைத் தந்தது.
