ஒரு அழகான கிராமத்தில் அர்ஜுனன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் ஒரு ஏழை விவசாயியின் மகன், ஆனால் அவனது கனவுகள் வானத்தைத் தொடும் அளவுக்குப் பெரியவை. அவன் ஒரு சிறந்த மருத்துவர் ஆக வேண்டும் என்று விரும்பினான். அவனது நண்பர்கள், "அர்ஜுனன், நீ ஒரு சாதாரண விவசாயி மகனாகப் பிறந்தாய். உன்னால் பெரிய விஷயங்களைச் செய்ய முடியாது," என்று அடிக்கடி கேலி செய்வார்கள். ஆனால் அர்ஜுனன் எதற்கும் கவலைப்படவில்லை. அவன் எப்போதும் தன் மனதில், "நான் ஒரு சிறந்த மருத்துவர், உலகிற்குத் தேவையான மருந்துகளைக் கண்டுபிடிப்பேன்," என்று உயர்ந்த எண்ணங்களையே வளர்த்தான்.
சில ஆண்டுகள் கழிந்தன. அர்ஜுனன் கடினமாகப் படித்து ஒரு பெரிய மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்தான். ஆனால், ஒரு பெரும் புயல் மற்றும் வெள்ளத்தால் அவனது கிராமமும், அவன் சேமித்து வைத்திருந்த கல்விக்கான பணமும் அழிந்துவிட்டன. அவனது கனவு பறிந்துவிட்டதோ என்று ஊரே நினைத்தது. அர்ஜுனன் உடைந்து போகவில்லை. அவன் அழுதது தன் இழப்பிற்காக அல்ல, மாறாக மீண்டும் எப்படித் தொடங்குவது என்று யோசிக்கவே. அவன் தன் உயர்ந்த எண்ணத்தை மறக்கவில்லை. "நான் மருத்துவர் ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணம் என்னுள் இருக்கும் வரை, எந்தத் தடையும் என்னை வீழ்த்த முடியாது," என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.
அவன் மீண்டும் ஒரு சிறிய வேலையில் சேர்ந்து, ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பணம் சேர்த்து, மீண்டும் படிப்பைத் தொடர்ந்தான். இறுதியில், அவன் ஒரு புகழ்பெற்ற மருத்துவர் ஆனான். அவன் அடைந்த வெற்றி அவனது உயர்ந்த எண்ணத்திலிருந்தே தொடங்கியது.
