ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கஜேந்திரன் என்ற ஒரு பெரிய யானை வாழ்ந்து வந்தது. கஜேந்திரன் மிகவும் வலிமையானது; அதன் தந்தங்கள் பளபளப்பாகவும் கூர்மையாகவும் இருக்கும். காட்டில் நடக்கும்போது மற்ற விலங்குகள் அதைக் கண்டு வியக்கும். ஒருநாள், கஜேந்திரன் ஒரு பெரிய மரத்தின் நிழலில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது, ஒரு சிறிய புலி அங்கு வந்தது. அந்தப் புலியின் பெயர் சிங்கம் என்று அழைக்கப்பட்டாலும், அது ஒரு சிறிய புலிதான். கஜேந்திரன் அந்தப் புலியைக் கண்டு சிரித்தது. 'நீ எவ்வளவு சிறியவன்! நான் எவ்வளவு பெரியவன்! என்னைத் தொட உனக்குத் துணிச்சல் உண்டா?' என்று கஜேந்திரன் கர்ஜித்தது.
ஆனால், அந்தப் புலி பயப்படவில்லை. அது அமைதியாக கஜேந்திரனைப் பார்த்தது. புலி மெல்ல நகர்ந்து கஜேந்திரனின் காலடியில் நின்றது. கஜேந்திரன் தனது பெரிய உருவத்தையும் கூர்மையான தந்தங்களையும் வைத்துப் பெருமைப்பட்டது, ஆனால் புலியின் கண்களில் இருந்த அந்தத் தீர்க்கமான பார்வையைத் thấy கஜேந்திரனுக்குள் ஒரு பயம் மெல்லத் தோன்றியது. புலி ஒரு சிறிய தாக்குதலைத் தொடுக்கத் தயாரானபோது, கஜேந்திரன் பதறிப்போய் அங்கிருந்து ஓடியது. தனது வலிமையைப் பார்த்துப் பெருமைப்பட்ட கஜேந்திரன், ஒரு சிறிய புலியின் வேகத்தையும் துணிச்சலையும் கண்டு நடுங்கியது. வலிமை என்பது உருவத்தில் இல்லை, அது சூழ்நிலையைப் பொறுத்தது என்பதை கஜேந்திரன் அன்று உணர்ந்தது.
