உயிரோட்டமுள்ள அன்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் எதற்கும் முயற்சி செய்யமாட்டான். 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று எதையும் தள்ளிப்போடுவான். அவனது தாத்தா சோமு, ஒரு சிறந்த விவசாயி. ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் கவலையில் இருந்தனர். கதிரனின் நண்பன் முகிலன், வறட்சியைச் சமாளிக்க ஒரு புதிய நீர் சேமிப்பு முறையைச் செய்யத் திட்டமிட்டான். அவன் வெயிலில் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்தான். ஆனால் கதிரன், 'வெயில் அதிகம், எனக்குத் tired ஆக இருக்கிறது, பிறகு செய்யலாம்' என்று சோம்பேறித்தனமாக இருந்தான். முகிலன் மெல்ல மெல்ல முன்னேறினான், ஆனால் கதிரன் அப்படியே இருந்தான். சில மாதங்கள் கழித்து மழை பெய்தது. முகிலன் தான் செய்த நீர் சேமிப்புத் தொட்டியைப் பயன்படுத்தித் தன் தோட்டம் செழிப்படைவதைக் கண்டு மகிழ்ந்தான். கதிரன் மட்டும் எதையும் செய்யாமல், வெறும் கால்களால் நடக்கும் ஒரு மரத்தைப் போல, எந்த மாற்றமும் இன்றி அப்படியே இருந்தான். கதிரன் தன் தவறை உணர்ந்தான். 'உடம்பு மட்டும் இருந்தால் போதாது, செயல்படும் மனப்பக்குவமும் ஆற்றலும் தான் ஒரு மனிதனை மனிதனாக மாற்றுகிறது' என்று அவன் புரிந்துகொண்டான்.