ஒரு அழகான கிராமத்தில் அசோகன் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த நெசவாளர். பல தலைமுறைகளாக அந்தத் தொழில் குடும்பத்தின் கௌரவத்தையும் வாழ்வாதாரத்தையும் பாதுகாத்து வந்தது. அசோகன் அந்தத் தொழிலைக் கற்றுக்கொண்டு, குடும்பத்தின் புகழை இன்னும் உயர்த்த வேண்டும் என்று அவனது தந்தை ஆசைப்பட்டார்.
ஆனால், அசோகன் மிகவும் சோம்பேறி. 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம், இன்று மட்டும் ஓய்வெடுப்போம்' என்று எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பான். அவனது தந்தை கடுமையாக உழைத்து, புதிய நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொடுக்க முயன்றார். ஆனால் அசோகன், நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுவதிலும், சும்மா அமர்ந்திருப்பதிலும் நேரத்தை வீணடித்தான்.
மெல்ல மெல்ல, அசோகனின் சோம்பேறித்தனம் அவனது திறமையைக் குறைத்தது. அவனால் சரியான நேரத்தில் வேலை செய்ய முடியவில்லை. இதனால் வாடிக்கையாளர்கள் குறைந்து கொண்டே போனார்கள். ஒரு நாள், ஒரு பெரிய ஆர்டர் வந்தபோது, அசோகன் அதைச் செய்து முடிக்கத் தவறிவிட்டான். அந்தத் தவறு குடும்பத்தின் பெயரைக் கெடுத்தது.
குடும்பத்தின் அந்தப் புகழ்பெற்ற விளக்கு அணையத் தொடங்கியது. அசோகன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் அழுதபடி, 'நான் சோம்பேறியாக இருந்ததால் நம் குடும்பத்தின் பெருமையை இழக்கப் போகிறேன்' என்று வருந்தினான். அன்று முதல், அவன் காலையில் எழுந்து கடினமாக உழைக்கத் தொடங்கினான். தன் சோம்பேறித்தனத்தை வென்று, மீண்டும் குடும்பத்தின் கௌரவத்தை மீட்டெடுத்தான்.
