ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு மண்பாண்டங்கள் செய்வது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அவனது தாத்தா ஒரு சிறந்த குயவர். ஒரு நாள், கவின் ஒரு அழகான பெரிய மண்பாண்டத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினான். அவன் அதை மிக அழகாகச் செய்தான். ஆனால், பாண்டத்தின் வாய் பகுதியைச் செதுக்கும்போது, அவனுக்குச் சோர்வு ஏற்பட்டது. 'இன்னும் கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறது, பிறகு செய்யலாம்' என்று நினைத்து, அந்த பாண்டத்தை அப்படியே பாதியிலேயே ஒரு மூலையில் வைத்துவிட்டு விளையாடச் சென்றான்.
சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா வந்தது. கவினின் தாத்தா அந்தத் திருவிழாவிற்குச் சில புதிய பாண்டங்களைச் செய்து கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்றார். கவின் தான் செய்த பாண்டத்தைக் காட்டினான். ஆனால், பாதியிலேயே விட்டதால், அந்தப் பாண்டம் சரியாகக் காயவில்லை, அதன் வடிவம் கூடச் சரியாக இல்லை. அது உடைந்து போனது. கவின் வருத்தப்பட்டான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், 'கவின், ஒரு வேலையைத் தொடங்கியவுடன் அதை முழுமையாகச் செய்து முடிக்க வேண்டும். பாதியிலேயே விட்டால், அந்த வேலையும் உன்னையும் கைவிடும்.' கவின் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை ஒரு வேலையைத் தொடங்கும்போது, அதை முடிக்கும் வரை விடமாட்டேன் என்று உறுதி எடுத்தான்.
