ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் அவனது தம்பி மாறன் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களின் தந்தை ஒரு விவசாயி. ஒருமுறை தந்தை இருவருக்கும் தலா ஒரு சிறிய நிலப்பகுதியைத் தந்து, 'யார் இந்த நிலத்தில் சிறந்த பயிரை விளைவிக்கிறீர்களோ, அவர்களுக்குப் பெரிய பரிசு உண்டு' என்று கூறினார்.
கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன். அவன் தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து, களைந்து நிலத்தை உழுது, விதைகளைத் தூவி, முறையாகத் தண்ணீர் ஊற்றினான். வெயில் அடித்தாலும், மழை பெய்தாலும் அவன் விடாமல் உழைத்தான். மாறனோ, 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று கூறிவிட்டுத் தூங்கிக்கொண்டே இருந்தான். நண்பர்கள் விளையாட அழைத்தாலும், அவன் நிலத்திற்குச் செல்லவில்லை.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. கதிரின் நிலம் பச்சைப்பசேல் எனப் பயிர்களால் நிறைந்திருந்தது. அவனது உழைப்பால் விளைச்சல் மிக அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், மாறனின் நிலம் வெறும் காய்ந்த மண்ணாகவே இருந்தது. களைகளும் முட்களும் மட்டுமே வளர்ந்திருந்தன. மாறன் மிகவும் வருத்தப்பட்டான். கதிர் தன் தம்பியைத் திட்டாமல், 'வருத்தப்படாதே மாறன், உழைப்பு மட்டுமே மாற்றத்தைக் கொடுக்கும்' என்று கூறி, அவனுக்கு உதவத் தொடங்கினான்.
மாறன் அன்று முதல் தன் தவறை உணர்ந்து, கதிருடன் இணைந்து கடினமாக உழைக்கத் தொடங்கினான். இறுதியில் இருவரும் இணைந்து தங்கள் குடும்பத்தின் நிலத்தை வளமானதாக மாற்றினார்கள்.
