ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு ஒரு விவசாயி. ஒரு ஆண்டு, பல மாதங்களாகப் பெய்த கனமழையினால் அவர்களின் சிறிய வயல்வெளி முழுவதும் வெள்ளத்தில் மூழ்கிப்போனது. பயிர்கள் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன. சோமுவின் முகம் வாடியது, அவர் மிகுந்த கவலையில் இருந்தார். கதிர் தன் தந்தையைப் பார்த்தான். சோமுவின் சோகத்தைப் பார்த்தபோது கதிரின் மனமும் கனத்தது. ஆனால், கதிர் சும்மா இருக்கவில்லை. அவன் தன் தந்தையிடம், "அப்பா, மழை நின்றதும் நாம் மீண்டும் விதைகளைத் தூவலாம். இந்தத் தண்ணீர் மண்ணிற்குப் புத்துயிர் தரும்," என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
சோமு முதலில் கதிரின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. ஆனால், கதிர் விடாமல் முயற்சி செய்தான். அவன் தன் சிறு நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, வெள்ள நீர் வடிந்து போகும் வழிகளைத் தயார் செய்ய உதவினான். கதிரின் அந்தத் துணிச்சலான எண்ணமும், நம்பிக்கையும் சோமுவின் உள்ளத்தில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. 'வெள்ளம் வந்தாலும், என் மகன் காட்டும் இந்தத் தெளிவான சிந்தனை எனக்குத் தைரியத்தைத் தருகிறது' என்று சோமு நினைத்தார். கதிர் சொன்னது போலவே, மழை நின்றதும் அவர்கள் மீண்டும் உழைத்தனர். கதிரின் அந்தத் தளராத மன உறுதி, ஒரு பெரிய இடியைத் தாண்டிச் செல்ல அவர்களுக்குத் துணையாக இருந்தது.
சோமு இப்போது கதிரைப் பார்த்துப் பெருமைப்படுகிறார். கதிர் வெறும் சிறுவன் மட்டுமல்ல, இக்கட்டான சூழலில் சரியான பாதையைக் காட்டும் ஒரு அறிஞன்.
