ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமநாத் என்ற ஒரு மன்னன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனுக்குத் துணையாகத் தர்மன் என்ற ஒரு அமைச்சர் இருந்தான். தர்மன் மிகவும் புத்திசாலி, மக்களுக்குச் சேவை செய்பவர், மற்றும் சிறந்த அறிவாளி. ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் எல்லையில் ஒரு பெரிய வெள்ளம் வரப்போவதைக் கண்டு கிராம மக்கள் பயந்தனர். அந்தச் சூழலில், கிராமத்தின் உணவுச் சேமிப்பைக் கொண்டு வர்த்தகர்களுடன் சேர்ந்து வணிகம் செய்யலாமா அல்லது பாதுகாப்பாகச் சேமித்து வைக்கலாமா என்று ஒரு பெரிய விவாதம் ஏற்பட்டது.
சிலர், "இப்போது பணத்தை ஈட்டலாம்" என்று கூறினர். ஆனால் தர்மன், "இப்போது உணவைச் சேமிப்பதே முக்கியம். ஆபத்து வரும்போது நாம் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்" என்று கூறினார். அந்தத் தருணத்தில் பலரும் தர்மனைத் தடுத்தனர், அவனது முடிவைச் சினத்துடன் எதிர்த்தனர். ஆனால் தர்மன் கலங்கவில்லை. அவர் தனது அறிவையும், அனுபவத்தையும் பயன்படுத்தி, உணவைச் சேமித்து வைத்து, மக்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்தார். சில நாட்களில் எதிர்பார்த்தது போலவே மழை பெய்தது. உணவுச் சேமிப்பு இருந்ததால் கிராமமே பஞ்சமின்றித் தப்பியது. மன்னன் சோமநாத், தர்மனின் அறிவும், வேலையும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அந்த இக்கட்டான சூழலில் அவன் காட்டிய 'உறுதி' தான் கிராமத்தைக் காப்பாற்றியது என்று பாராட்டி அவனைப் புகழ்ந்தான்.
