ஒரு காலத்தில், சோழபுரக் என்ற அழகான தேசத்தை இளவரசன் விக்கிரமன் ஆண்டு வந்தான். விக்கிரமனுக்குப் போர் மற்றும் ஆடம்பரத்தின் மீது மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. அவனது அமைச்சர் மாறன் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் அமைதியானவர். ஒருமுறை, விக்கிரமன் தனது அண்டை நாட்டுடன் போர் தொடுப்பதாகத் தீர்மானித்தான். இது தேசத்திற்குப் பெரும் இழப்பை ஏற்படுத்தும் என்று மாறன் உணர்ந்தான்.
அரண்மனைச் சபையில், விக்கிரமன் ஆவேசமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். 'நாம் போருக்குச் செல்ல வேண்டும், நம் வீரத்தைக் காட்ட வேண்டும்!' என்றான். மாறன் நடுங்கினான், ஆனால் அவன் அமைதியாக இருக்க விரும்பவில்லை. அவன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான். 'இளவரசே, போர் வீரத்தைப் பெருக்கலாம், ஆனால் அது நம் மக்களின் பசியையும், செல்வத்தையும் அழித்துவிடும். நாம் போருக்குப் பதில் வணிகத்தைப் பற்றிப் பேசலாமா?' என்று கேட்டான்.
விக்கிரமன் கோபமடைந்தான். 'நீ எனக்கு அறிவுரை சொல்லத் துணிந்துவிட்டாயா?' என்று கத்தினான். சபையார் அனைவரும் மௌனமாக இருந்தனர். ஆனால் மாறன் பின்வாங்கவில்லை. அவன் விக்கிரமனின் கண்களைப் பார்த்து, 'உயிரைப் போற்ற வேண்டியது உங்கள் கடமை. தவறான முடிவைச் சொல்லாமல் இருப்பது ஒரு அமைச்சரின் துரோகம்' என்று மென்மையாக ஆனால் உறுதியாகக் கூறினான்.
மாறனின் நேர்மையான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், விக்கிரமனின் கோபம் மெல்லக் குறைந்தது. தான் செய்த தவறை அவன் உணர்ந்தான். போர் வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தான். மாறனின் துணிச்சலால் அந்த தேசம் பெரும் அழிவிலிருந்து தப்பியது.
