சோழ தேசத்தின் ஒரு அழகான கிராமத்தில், சோமசுந்தரம் என்ற ஒரு பெரிய விவசாயி இருந்தார். அவருக்கு ஒரு பெரிய கனவு இருந்தது. தனது கிராமத்தில் ஒரு பெரிய நீர்ப்பாசனக் கால்வாயைத் தோண்டி, வறட்சியில் வாடும் நிலங்களைச் செழிக்க வைக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
இந்தத் திட்டத்தை நிறைவேற்ற அவர் தனது நண்பரான விக்கிரமன் என்பவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். விக்கிரமன் மிகவும் புத்திசாலி, எதையும் திட்டமிடுவதில் வல்லவர். அவர் ஒரு பெரிய வரைபடத்தை வரைந்தார், எந்த இடத்தில் எவ்வளவு மண் எடுக்க வேண்டும், எந்தப் பாதையில் தண்ணீர் வரும் என்று மிகத் துல்லியமாகத் திட்டமிட்டார். திட்டத்தைப் பார்த்த அனைவரும், 'விக்கிரமன் ஒரு சிறந்த நிர்வாகி' என்று புகழ்ந்தனர்.
ஆனால், வேலை தொடங்கியபோதுதான் பிரச்சனை தொடங்கியது. விக்கிரமனிடம் திட்டம் இருந்தது, ஆனால் அதைச் செயல்படுத்தத் தேவையான அனுபவமும், களத்தில் செயல்படும் திறமையும் இல்லை. மண்வெட்டி எடுப்பவர்களை எப்படி வழிநடத்துவது, திடீரென வரும் தடைகளை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு நாள் கால்வாய் தோண்டும்போது ஒரு பெரிய பாறை குறுக்கிட்டது. விக்கிரமன் பதறிப்போனார். திட்டத்தில் பாறை வரும் என்று அவர் நினைக்கவில்லை, ஆனால் அதை எப்படித் தகர்ப்பது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை. சரியான ஆலோசனைகளை வழங்கத் தெரியாமல் அவர் தடுமாறினார்.
முடிவில், கால்வாய் பாதியிலேயே நின்றுவிட்டது. நீர் வரவில்லை, செலவு செய்த பணம் வீணானது. விக்கிரமனின் திட்டம் மிகச் சரியானது, ஆனால் அதைச் செயல்படுத்தும் திறமை அவரிடம் இல்லை. இதைக் கண்ட சோமசுந்தரம், 'திட்டமிடுவது மட்டும் போதாது, அதைச் செய்து முடிக்கும் திறமையும் அவசியம்' என்பதை உணர்ந்தார்.
