ஒரு காலத்தில், சோழபுரமக் என்ற அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் அந்த ஊரின் பஞ்சாயத்துத் தலைவரின் உதவியாளராகப் பணிபுரிந்து வந்தான். மாறன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; புகழுக்காக எதையும் செய்யத் துடிப்பான்.
ஒரு நாள், ஊர் பெரியவர் ஒரு முக்கியமான வேலையை மாறனிடம் கொடுத்தார். "மாறா, நம் கிராமத்தின் நீர்நிலைகளைச் சரிசெய்யப் பணம் தேவைப்படுகிறது. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்து," என்று அறிவுரை கூறினார்.
மாறன் ஒரு யோசனை செய்தான். ஊர் மக்கள் அனைவரும் வியக்கும் வகையில் ஒரு பெரிய விழாக்களைத் திட்டமிட்டான். அந்த விழாவில் அவன் செய்த வேலைகளுக்காக ஊரே அவனைப் புகழ்ந்தது. 'மாறன் எவ்வளவு திறமையானவன்!' என்று அனைவரும் பேசிக்கொண்டார்கள். ஆனால், அந்தப் புகழுக்காக அவன் செலவிட்ட பெரும் பணம், நீர்நிலைகளைச் சரிசெய்ய வேண்டிய வேலையைத் தள்ளிப்போட்டது. இறுதியில், மழை பெய்தபோது நீர்நிலைகள் உடைந்து கிராமமே பாதிப்படைந்தது. புகழுக்காகச் செய்த அந்தச் செயல், ஊருக்கு எந்தப் பயனும் தராமல் போனது.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் அழுதான். அடுத்த முறை, அவன் புகழைத் தேடவில்லை. மாறாக, மக்கள் நிஜமாகவே பயனடையும் வகையில் சிறிய அணைகளையும், கால்வாய்களையும் அமைப்பதில் தன் முழு நேரத்தையும் செலவிட்டான். இப்போது ஊர் அவனைப் புகழ்கிறது, ஆனால் அந்தப் புகழ் அவனுக்குத் தரும் மகிழ்ச்சியும், கிராமத்திற்குத் தரும் பாதுகாப்பும் முன்பை விடப் பல மடங்கு அதிகம்.
