ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் திறமையானவன், எப்போதும் பெரிய ஆளாகி பல சாதனைகள் செய்ய வேண்டும் என்று கனவு காண்பான். அவனது தந்தை ஒரு நேர்மையான விவசாயி. கரிகாலன் விளையாடும்போது கூட, 'நான் ஒரு நாள் பெரிய அதிகாரியாகி ஊருக்கே பெருமை சேர்ப்பேன்' என்று அடிக்கடி சொல்வான்.
ஒரு நாள், கிராமத்து திருவிழாவில் ஒரு பெரிய ஓட்டப்பந்தயம் நடந்தது. வெற்றி பெறுபவருக்கு தங்கக் காசு பரிசளிக்கப்படும். கரிகாலன் அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெறத் துடித்தான். பந்தயம் தொடங்கியபோது, கரிகாலன் முன்னால் செல்லத் துடித்தான். அப்போது, அவனது நண்பன் ஒருவன் தவறுதலாகத் தடுமாறி கீழே விழுந்தான். கரிகாலனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது; அவன் அந்த நண்பனைத் தூக்கிவிடாமல், வேகமாக ஓடி முன்னேறிச் சென்றான். அவன் முதலிடம் பிடித்தான், தங்கக் காசையும் வென்றான்.
ஆனால், அந்த வெற்றி அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. மற்றவர்கள் அவனைப் பார்த்து, 'வெற்றி பெறத் துடித்தான், ஆனால் தன் நண்பனைத் தள்ளிவிட்டு ஓடினான்' என்று கிசுகிசுப்பதைக் கேட்டான். அவனது தந்தை அவனிடம் சொன்னார், 'மகனே, நீ பெரிய ஆளாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறாய். ஆனால், உன் புகழைச் சிதைக்கும் செயல்களைச் செய்தால், அந்தப் புகழால் உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.' கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை அவன் நேர்மையாகவும், மற்றவர்களுக்குத் துணையாகவும் இருந்து வெற்றி பெறத் தீர்மானித்தான்.
