ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்லத் தயங்கமாட்டான். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் முகிலன் ஒரு சிறிய செடியை நட்டு வளர்க்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். கதிர் ஓடிச் சென்று, "முகிலா, நீ செடிக்கு தினமும் அதிகப்படியான தண்ணீர் ஊற்றக்கூடாது, அப்போதுதான் அது வளரும். மண்ணை மென்மையாகத் தட்டி விட வேண்டும்," என்று பெரிய அறிஞனைப் போல அறிவுரை கூறினான்.
முகிலன் கதிரின் பேச்சைக் கேட்டுச் செடியை நன்றாகப் பராமரித்தான். ஆனால், அடுத்த நாள் மழை பெய்தபோது, கதிரும் முகிலனுடன் சேர்ந்து விளையாடச் சென்றான். கதிர் சொன்னது போலவே செடியைச் சரியாகப் பராமரிக்க அவன் மறந்துவிட்டான். செடி வாடத் தொடங்கியது. முகிலன் வருத்தத்துடன், "கதிர், நீ சொன்னது எவ்வளவு எளிது! ஆனால் அதைச் செய்வது எவ்வளவு கடினம் தெரியுமா? நீ சொன்னதை நீயே செய்யவில்லை," என்று கூறினான்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். வெறும் வார்த்தைகளால் அறிவுரை சொல்வது எளிது, ஆனால் சொன்னதைச் செய்து காட்டுவதே உண்மையான பண்பு என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல், கதிர் சொல்வதை விடச் செயலில் காட்டவே முன்னுரிமை கொடுத்தான்.
