ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மற்ற मुलांना விட மிகவும் மெலிந்து, குள்ளமாக இருந்தான். அதனால், அந்த ஊரில் இருந்த மற்ற சிறுவர்கள் அவனைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள். 'நீ எதற்கும் உதவ மாட்டாய், நீ மிகவும் சிறியவன்' என்று கேலி செய்வார்கள்.
ஒரு நாள், அந்த ஊரின் பெரிய திருவிழா நாள். ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒரு பெரிய தேரைக் கொண்டு வந்து அலங்கரித்து, அதை இழுத்துச் செல்லத் தயாராக இருந்தார்கள். அந்தத் தேரின் சக்கரம் மிகப் பெரியது. தேரை இழுக்கும்போது, ஒரு பெரிய சக்கரம் திடீரென்று சத்தத்துடன் நிலைதடுமாறியது. தேரின் சக்கரத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் அந்தச் சிறிய இரும்பு ஆணி (அச்சாணி) உடைந்து கீழே விழுந்துவிட்டது.
பெரிய மனிதர்கள் அனைவரும் முயற்சி செய்தார்கள், ஆனால் அந்தச் சிறிய ஆணியைத் தேடி எடுப்பதும், அதைச் சரியாகப் பொருத்துவதும் அவர்களுக்குக் கடினமாக இருந்தது. தேரோடத் தெரியாததால் தேரோட்டம் நின்று போனது. அப்போது சோமு மெதுவாக முன்னே வந்தான். அவன் மெலிந்த கைகளால், அந்தச் சிறிய ஆணியைத் தேடி எடுத்து, மிகத் துல்லியமாக அந்தச் சக்கரத்தின் நடுவில் பொருத்தினான். அவனது சிறிய விரல்கள் அந்தச் சிறிய இடத்திற்கு மிகச் சரியாகப் பொருந்தின.
ஆணி சரியாகப் பொருந்தியதும், தேரோடத் தொடங்கியது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் சோமுவைப் பார்த்து வியந்து போயினர். அவனைச் சிறியவன் என்று கேலி செய்தவர்கள், 'அவனுடைய உருவத்தை வைத்து நாம் எடை போடக்கூடாது' என்று வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிந்தார்கள். சோமுவின் சிறிய உருவம் அந்தப் பெரிய தேரைச் சுமந்த சக்கரத்திற்கு உயிர் கொடுத்தது.
