ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் ஒரு விவசாயியின் மகன். ஒரு நாள், அவனது தந்தை ஒரு பெரிய வேலையைச் செய்யத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். கரிகாலன் ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தந்தை அவனிடம், "கரிகாலா, வாழ்க்கையில் சில விஷயங்களை நாம் தள்ளிப்போடலாம், ஆனால் சிலவற்றை ஒருபோதும் செய்யாமல் விடக்கூடாது," என்றார்.
அன்று மாலை, கரிகாலன் தனது நண்பன் மாறனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனது அம்மா, "கரிகாலா, நாளை காலை உன் பள்ளிக்கூடத் திட்டப்பணியை (Project) முடித்துவிட வேண்டும், மறக்காதே," என்று சொன்னார். கரிகாலன், "சரிம்மா, பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்," என்று கூறி விளையாட்டைத் தொடர்ந்தான்.
விளையாடி முடித்ததும், அவனுக்குத் தூக்கம் வந்தது. அவன் தன் வீட்டுப் பாடங்களைச் செய்யாமல் தூங்கச் சென்றான். ஆனால், அன்று இரவு அவனது கனவில் அவன் பள்ளித் திட்டம் முடிக்கப்படாமல் இருப்பதைப் பார்த்தான். மறுநாள் காலை எழுந்ததும், அவனுக்குத் தலைவலி ஏற்பட்டது, ஏனெனில் அவன் கடைசி நேரத்தில் அவசர அவசரமாகச் செய்ய முயன்றான். அப்போதுதான் அவனுக்குத் தந்தை சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.
அடுத்த வாரம், அவனது நண்பன் ஒருவன் ஒரு முக்கியமான போட்டியில் கலந்து கொள்ளத் தயாராக இருந்தான். ஆனால் அவன் பயிற்சியைத் தள்ளிப்போட்டான். இறுதியில் அவனால் வெற்றி பெற முடியவில்லை. கரிகாலன் இதைப் பார்த்துத் திருந்தினான். இனிமேல், நாளைக்குச் செய்யலாம் என்று தள்ளிப்போட வேண்டிய விஷயங்களை மட்டும் தள்ளிப்போடுவேன், முக்கியமான வேலைகளைத் தள்ளிப்போட மாட்டேன் என்று உறுதி எடுத்தான்.
