பழங்காலத்தில் சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு இளங்கோ என்ற ஒரு புத்திசாலி இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு தூதுவன் போலச் செயல்படும் ஆற்றல் கொண்டவன். ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னன் ஒருவன் சோழ தேசத்தின் மீது கோபமடைந்து, போருக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான்.
சோழ மன்னனின் அமைச்சர், இளங்கோவை அழைத்து, "இளங்கோ, நீ அண்டை நாட்டு மன்னனிடம் சென்று அமைதி நிலவச் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் எச்சரிக்கையாக இரு," என்றார். இளங்கோ முதலில் உற்சாகத்துடன் சென்றான். ஆனால், அவன் அங்குக் சென்றபோது மன்னன் மிகவும் கோபமாக இருந்தார். இளங்கோ உடனே விஷயத்தைப் பேசத் தொடங்கினான். இதனால் மன்னன் இன்னும் ஆத்திரமடைந்து, "நீ என்னைப் பேசச் சொல்ல வந்தாயா?" என்று கத்தினார்.
இளங்கோ தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் உடனே அங்கிருந்து விலகிச் சென்றான். அடுத்த சில நாட்கள் அவன் காத்திருந்தான். மன்னனின் கோபம் தணிந்து, அவர் அமைதியாகத் தோட்டத்திலிருக்கும் பூக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாலைப் பொழுதில், இளங்கோ மீண்டும் சென்றான். இந்த முறை அவன் மன்னனின் பலத்தையும், அவர் மீதுள்ள மரியாதையையும் முதலில் கூறிவிட்டு, பிறகு மிக மென்மையாகப் பேசினான். சரியான இடத்தையும், சரியான நேரத்தையும் தேர்ந்தெடுத்ததால், மன்னனின் கோபம் மறைந்து, அவர் போரைத் தள்ளிவைக்கச் சம்மதித்தார்.
இளங்கோவின் பொறுமையும், சூழலை உணர்ந்து பேசிய முறையும் அந்த நாட்டின் அமைதியைக் காப்பாற்றியது.
