சோழ தேசத்தின் ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் அந்த ஊர் மன்னரின் அரண்மனைப் பணியாளர்களின் மகனாக வளர்ந்தான். ஒரு நாள், மன்னர் தனது முக்கிய அமைச்சர்களுடன் ஒரு ரகசியக் கூட்டத்திற்காக ஒரு தனி அறையில் அமர்ந்திருந்தார். அந்த அறையின் கதவு சற்றுத் திறந்திருந்தது. இளங்கோ அந்த வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, உள்ளே இருந்து மன்னரும் அமைச்சர்களும் மிக முக்கியமான ஒரு திட்டத்தைப் பற்றித் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான்.
அவன் உள்ளே சென்று எட்டிப் பார்க்க வேண்டும் என்றும், 'என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் அவனுக்குள் ஒரு ஆசை வந்தது. ஆனால், அவன் தன் தந்தையின் போதனையை நினைத்துப் பார்த்தான். 'யாராவது ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தால், அதைத் திருட்டுத்தனமாகத் தெரிந்துகொள்ளவோ அல்லது தேவையில்லாமல் கேள்வி கேட்டுத் தொந்தரவு செய்யவோ கூடாது' என்று அவன் அடிக்கடி கேட்டிருப்பான்.
இளங்கோ மெதுவாகத் தன் பாதையை மாற்றிக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். அவன் எதையும் கவனிக்காதது போல நடித்தான். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, கூட்டம் முடிந்து அமைச்சர்கள் வெளியே வந்தபோது, மன்னரே சிரித்தபடி, 'இளங்கோ, நீ அந்த வழியாகச் செல்லும்போது எங்களைக் கவனிக்கவில்லையா?' என்று கேட்டார். இளங்கோ பணிவுடன், 'மன்னரே, நீங்கள் முக்கியமான விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள். அதைத் தெரிந்துகொள்ள முயல்வது முறை இல்லை என்று எனக்குத் தெரியும்' என்றான்.
மன்னர் அவனது நேர்மையையும், மற்றவர்களின் தனிப்பட்ட விஷயங்களை மதிக்கும் பண்பையும் கண்டு வியந்து, அவனுக்குப் பாராட்டுகளை வழங்கினார். ஒரு சிறந்த அமைச்சராக வளரத் தேவையான மிக முக்கியமான பண்பை இளங்கோ அன்றே கற்றுக்கொண்டான்.
