சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில், இளவரசன் இளமாறன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்குத் தன் ஆலோசகர் மாறன் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை இருந்தது. மாறன் எப்போதும் இளவரசனுக்குப் பிடித்தமான, இனிமையான விஷயங்களையே கூறுவான். ஒரு நாள், இளமாறன் ஒரு பெரிய வேட்டைக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டான். அப்போது மழைக்காலம் தொடங்கிவிட்ட சூழலில், காடு மிகவும் ஆபத்தானது. இளமாறன், "மாறா, நாளை காலை நான் அந்த அடர்ந்த காட்டுக்குள் வேட்டைக்குச் செல்ல வேண்டும். அதற்குத் தேவையான வீரர்களைத் தயார் செய்," என்று கட்டளையிட்டான்.
மாறன் ஒரு நிமிடம் தயங்கினான். இளவரசன் கேட்டதைச் சொன்னால் அவன் ஒரு சிறந்த ஆலோசகர் என்று புகழப்படுவான். ஆனால், அந்தப் போர்க்காலச் சூழலில் காட்டுக்குள் செல்வது தேவையற்ற ஆபத்து என்று அவனுக்குத் தெரியும். மாறன் மென்மையாகச் சொன்னான், "இளவரசே, உங்கள் வீரத்தைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். ஆனால், இப்போது மழை அதிகமாக இருப்பதால் காட்டின் பாதை மிகவும் வழுக்கலாகவும், விலங்குகளின் நடமாட்டம் அதிகமாகவும் இருக்கும். இப்போது செல்வது வெற்றியைத் தராது, ஆபத்தை மட்டுமே தரும். நாம் மழை குறைந்த பிறகு செல்லலாமா?"
இளவரன் முதலில் கோபமடைந்தான். ஆனால், மாறன் சொன்ன காரணங்களைச் சிந்தித்துப் பார்த்தபோது, தான் செய்த தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த வாரம் மழை நின்றதும், பாதுகாப்பான முறையில் வேட்டைக்குச் சென்றான். மாறனின் நேர்மையான மற்றும் பயனுள்ள அறிவுரை இளவரனைக் காப்பாற்றியது.
