சோழ தேசத்தின் ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு இளம் அமைச்சர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மன்னரின் மிக நெருக்கமானவர் மற்றும் மிகவும் புத்திசாலி. ஒருமுறை, மன்னர் ஒரு முக்கியமான புதிய சட்டத்தை உருவாக்கத் திட்டமிட்டார். ஆனால், அந்தச் சட்டம் சில செல்வந்தர்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கும் என்று இளங்கோவிற்குத் தோன்றியது.
அப்போது இளங்கோவின் நண்பன் மாறன் அவனிடம், "இளங்கோ, நீ ஏன் மன்னரிடம் இதைச் சொல்லவில்லை? நீ சும்மா இருந்தால், மன்னர் நினைப்பது போலவே சட்டம் அமைந்துவிடும். நீ மட்டும் அமைதியாக இருந்தால், உன் பதவிக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது. 'மன்னர் என்ன நினைப்பாரோ?' என்று பயந்து ஏன் உண்மையை மறைக்கிறாய்?" என்று கேட்டான்.
இளங்கோ சிறிது நேரம் யோசித்தான். அவனுக்குத் தன் பதவியின் மீது ஆசை இருந்தது, ஆனால் உண்மையான விவேகி என்பவன் எப்போதுமே தன் கடமையைச் செய்யத் தயங்கமாட்டான் என்று அவன் நம்பினான். அவன் மாறனிடம், "மன்னர் என்ன நினைப்பார் என்று பயந்து, அவருக்குப் பிடிக்காத அல்லது நாட்டுக்குத் தீமை செய்யும் காரியத்தைச் செய்வது விவேகம் அல்ல. மன்னரின் நலனே நாட்டின் நலன். அவர் தவறு செய்யும்போது அதைத் தட்டிக்கேட்காமல் இருப்பது அவருக்குச் செய்யும் துரோகம்," என்று கூறினான்.
மறுநாள் அரசவையில், இளங்கோ மிகவும் பணிவாகவும் அதே சமயம் உறுதியாகவும் மன்னரிடம் அந்தச் சட்டத்தின் குறைகளை விளக்கினான். முதலில் மன்னர் சற்று வருத்தமடைந்தார், ஆனால் இளங்கோவின் தெளிவான விளக்கத்தைக் கேட்டதும், அவர் தன் தவறை உணர்ந்து பாராட்டினார். "இளங்கோ, நீ உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்ததால் தான் நான் ஒரு தவறான முடிவை avoided செய்தேன். உன்னைப் போன்ற விவேகிகள் தான் இந்த நாட்டிற்குத் தேவை," என்று மன்னர் கூறினார்.
இளங்கோவின் நேர்மை அவனது மதிப்பையும், மன்னருக்கும் அவருக்கும் இடையிலான நம்பிக்கையையும் பலப்படுத்தியது.
