சோழ தேசத்தின் மன்னன் விக்கிரமன் மிகவும் கண்டிப்பானவர். அவர் கோபமாக இருந்தால் அந்த அரண்மனையே நடுங்கும். அவருக்குப் பக்கபலமாக இருந்த அமைச்சர் ஆதித்யன், மிகவும் அமைதியானவர் மற்றும் கூர்மையான அறிவுடையவர். ஒருமுறை, தேசத்தின் எல்லைப் பகுதியில் ஒரு பெரிய வெள்ளம் வரப்போகிறது என்ற செய்தி வந்தது. மன்னன் விக்கிரமன் அந்தச் செய்தியைக் கேட்டவுடன், 'இன்னும் நேரமுள்ளது, இப்போது எதற்கு அவசரம்?' என்று சாதாரணமாகக் கேட்டார். ஆனால், ஆதித்யன் மன்னனின் முகத்தைப் பார்த்தார். மன்னனின் கண்கள் சற்று சுருங்கியிருந்தன, நெற்றிச் சுருக்கங்கள் அதிகரித்திருந்தன. அவர் சொல்லாமல் சொல்லும் அந்தப் பதற்றத்தை ஆதித்யன் புரிந்துகொண்டார்.
மன்னர் வெளியே சொல்லவில்லை என்றாலும், ஆதித்யன் தாமதிக்கவில்லை. உடனடியாகத் தானியக் கிடங்குகளைத் திறந்து, மக்களைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு மாற்றத் திட்டமிட்டார். மன்னர் விக்கிரமன் இதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார். 'நான் இன்னும் உத்தரவு சொல்லவில்லையே, நீ எப்படி இவ்வளவு வேகமாகச் செய்தாய்?' என்று கேட்டார். ஆதித்யன் பணிவுடன், 'மன்னா, உங்கள் மௌனத்திலும் ஒரு செய்தி இருந்தது. உங்கள் கண்களும் முகமும் சொல்லிய அந்தத் தயக்கத்தை நான் கண்டேன்' என்றார். ஆதித்யனின் அந்தச் சமயோசித புத்தியால், ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் உயிர் பிழைத்தனர். மன்னர் ஆதித்யனைப் பாராட்டி, அவர் உலகிற்கே ஒரு பொக்கிஷம் என்று போற்றினார்.
