கண்ணின் கடமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு ஓவியம் வரைவது என்றால் உயிர். ஒரு நாள், அவனது தந்தை ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டிக்காக ஒரு அழகான காட்சியை வரையச் சொன்னார். கவின் தன் கண்களால் காட்சியைக் கவனித்தான், ஆனால் அவனால் அந்த உணர்வைச் சொல்ல முடியவில்லை. அவன் வரைந்த படம் வெறும் வண்ணங்களாக மட்டுமே இருந்தது. அன்று மாலை, அவன் தன் தாத்தாவிடம் சென்றான். தாத்தா ஒரு சிறந்த கதைசொல்லி. கவின் தன் வருத்தத்தைச் சொன்னான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'கவின், ஒரு ஓவியன் வெறும் வண்ணங்களை மட்டும் பார்க்கக்கூடாது. ஒரு பூ மலரும்போது அதன் இதழ்கள் சொல்லும் ரகசியத்தையும், காற்று வீசும்போது மரங்கள் செய்யும் அசைவையும், ஒரு மனிதனின் முகத்தில் தெரியும் சிறு புன்னகையையும் உன் கண்கள் படிக்க வேண்டும். மற்றவர்கள் சொல்லாமலேயே அவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் உன் கண்களுக்கு வர வேண்டும்.' அடுத்த நாள்부터 கவின் புதிய முயற்சியில் இறங்கினான். அவன் ஒரு சிறுமியின் முகத்தைப் பார்த்தான்; அவள் சிரித்தாலும் அவள் கண்கள் சோகத்தைச் சொன்னன. அந்தச் சிறு சோகத்தைப் புரிந்துகொண்டு அவன் வரைந்த படம், பார்ப்பவர் மனதைத் தொட்டது. வெறும் பார்வையைத் தாண்டி, மற்றவர்களின் மனதின் சைகைகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியபோது, கவினின் கண்கள் உண்மையான அர்த்தத்தைப் பெற்றன.