சோழ தேசத்தின் மன்னர் மதிவாணன் ஒரு சிறந்த ஆட்சியாளர். ஆனால், ஒருமுறை ஒரு பெரும் போருக்குப் பிறகு அவர் மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் இருந்தார். எதைக் கேட்டாலும் அவருக்குப் புரியவில்லை, எதைக் கூறினாலும் அவர் மௌனமாக இருந்தார். அவரது அமைச்சர்கள் அனைவரும் பயந்து போய், 'மன்னர் கோபமாக இருக்கிறார்' என்று தவறாகப் புரிந்துகொண்டனர்.
அப்போது இளைய அமைச்சர் கதிர் என்பவர் முன்வந்தார். அவர் மற்றவர்களைப் போல மன்னரிடம் சென்று நீண்ட உரையாடல்களைத் தொடங்கவில்லை. மன்னர் தனது சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து சோர்வாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, கதிர் மெதுவாக அவர் முன்னால் வந்து நின்றார். கதிர் மன்னரின் கண்களைப் பார்த்தார், அவரது முகபாவனைகளைக் கவனித்தார். மன்னரின் கண்களில் தெரிந்த ஒரு சிறு துயரத்தையும், நெற்றியில் தெரிந்த ஒரு சிறிய சுருக்கத்தையும் கதிர் கண்டறிந்தார்.
மன்னர் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஆனால் கதிர் அவர் மனதில் உள்ள பாரத்தை உணர்ந்தார். 'மன்னா, நீங்கள் போரின் முடிவைப் பற்றிய கவலையில் இருக்கிறீர்கள், ஆனால் உங்கள் வீரர்களின் உயிரிழப்பு உங்களை வாட்டுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். இப்போது நீங்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்' என்று மிக மென்மையாகக் கூறினார். மன்னர் ஆச்சரியப்பட்டார்! தான் சொல்ல நினைக்காத ஒரு விஷயத்தை, கதிர் எப்படித் துல்லியமாகச் சொன்னார்? கதிரின் வார்த்தைகள் மன்னரின் மனதிற்குள் இருந்த பாரத்தை இறக்கி வைத்தன. மன்னர் புன்னகைத்தார். அவருக்குத் தேவைப்பட்டத் துணை, கதிர் தான்.
