ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமநாதன் என்ற ஒரு மன்னன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனுக்குத் துணையாக மூன்று அமைச்சர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் மூவரும் தங்களை மிகவும் புத்திசாலிகள் என்று சொல்லிக்கொள்வார்கள். ஒருமுறை மன்னன் ஒரு சவால் விட்டான். 'நமது நாட்டின் நிலப்பரப்பை மிகத் துல்லியமாக அளந்து, அதன் எல்லைகளைக் கண்டறிய வேண்டும். இதற்குப் பயன்படும் கருவிகள் என்ன?' என்று கேட்டான்.
முதல் அமைச்சர் கதிரவன், 'மன்னா, என் கண்கள் தான் சிறந்த கருவி. நான் பார்த்தால் போதும், எல்லாவற்றையும் துல்லியமாகச் சொல்லிவிடுவேன்' என்றான். இரண்டாவது அமைச்சர் மதி, 'எனக்குத் தரவுகள் மற்றும் வரைபடங்கள் தேவை, ஆனால் என் அறிவு மட்டுமே போதுமானது' என்றான். மூன்றாவது அமைச்சர் இளங்கோ, 'நான் அனுபவத்தினால் அனைத்தையும் அளப்பேன்' என்றான்.
மன்னன் ஒரு பெரிய பாறையைச் சுட்டிக்காட்டி, அதன் நீளத்தையும் அகலத்தையும் சரியாகச் சொல்லச் சொன்னான். கதிரவன் ஓடிச் சென்று தன் கண்களால் பார்த்து, 'இது பத்து அடி மன்னா!' என்று சத்தமாகக் கூறினான். ஆனால், மன்னன் கொடுத்த ஒரு சிறிய அளவுகோலை வைத்துப் பார்த்தபோது, அது பன்னிரண்டு அடி என்று இருந்தது. கதிரவன் தன் கண்களை மட்டுமே அளவுகோலாகப் பயன்படுத்தியதால் தவறிவிட்டான்.
மன்னன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'உண்மையான அறிவு என்பது வெறும் பார்வையில் இல்லை. சரியான முறைகளையும், தரவுகளையும், கருவிகளையும் பயன்படுத்துவதில்தான் இருக்கிறது. வெறும் கண்களை மட்டுமே அளவுகோலாகக் கொண்டவர்கள், உண்மையை அறிய முடியாது.' அமைச்சர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் வெறும் அகந்தையில்லாமல், சரியான முறைகளைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறினார்கள்.
