ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் மற்றவர்கள் முன்னால் பேசும்போது கொஞ்சம் தயங்குவான். ஒருமுறை, அந்த ஊர் பஞ்சு வணிகக் குழுவின் முக்கிய முடிவை மாற்ற வேண்டும் என்று அவனது தந்தை அவனிடம் கேட்டார். அந்த வணிகக் குழுவில் மிகவும் அதிகாரமிக்க பெரியவர்கள் இருந்தனர். இளமாறன் பயந்துபோய், 'என்னால் அவர்களோடு பேச முடியாதுப்பா' என்று அழுதான்.
அவன் தந்தை அவனிடம் சொன்னார், 'மகனே, பயம் என்பது தெரியாமலில் இருக்கிறது. முதலில் அந்தப் பெரியவர்கள் எத்தகைய சூழலில் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் எதை எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள். பிறகு, நீ சொல்ல வந்த விஷயத்தின் ஆழத்தை நீயே தெளிவுபடுத்திக் கொள். உண்மையைச் சொல்லத் தயங்காதே.'
மறுநாள், இளமாறன் அந்த வணிகக் குழுவின் கூட்டத்திற்குச் சென்றான். அவன் முதலில் அங்கிருந்தவர்களின் குணத்தையும், அவர்கள் பேசும் விதம் மற்றும் அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தையும் கவனித்தான். அவன் சொல்ல வந்த விஷயம் கிராமத்து விவசாயிகளுக்குச் செய்யும் சிறு அநீதியைத் தட்டிக்கேட்கும் ஒரு திட்டமாகும். அவன் பயப்படாமல், மிகத் தெளிவான மற்றும் நிதானமான சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசினான். அவனது தெளிவான பேச்சைக் கேட்டு, அந்தப் பெரியவர்கள் அவனது கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர்.
இளமாறன் அன்று உணர்ந்தான்: சூழலை அறிந்து, உண்மையைத் தெளிவான சொற்களால் முன்வைப்பவன் எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை என்று.
