ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் புதிய மனிதர்களிடம் பேசும் போது பயப்படுவான். ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டு இளவரசன் தனது அமைச்சர்களுடன் அந்த கிராமத்திற்கு வந்தான். அந்த இளவரசன் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் கூர்மையான கேள்விகள் கேட்பவர். கிராமத்தின் பெரியவர்கள் அவரிடம் பேசும் போது தடுமாறினார்கள். இளமாறனின் தந்தை, ஒரு சிறந்த அறிஞராக இருந்தவர், இதைக் கவனித்தார்.
அவர் இளமாறனை அழைத்து, 'மகனே, பயம் என்பது தெரியாமை என்பதிலிருந்து வருகிறது. மற்றவர்கள் முன் தைரியமாகப் பேச வேண்டுமானால், நாம் பேசும் மொழியின் இலக்கணத்தையும், தர்க்கத்தையும் (Logic) சரியாகக் கற்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்கள் கேட்கும் கடினமான கேள்விகளுக்குத் தெளிவான பதில் சொல்ல முடியும்' என்றார். இளமாறன் அன்றிலிருந்து விடாமுயற்சியுடன் படித்தான். மொழியின் நுணுக்கங்களையும், விவாதம் செய்யும் முறையையும் கற்றுக்கொண்டான்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அதே இளவரசன் மீண்டும் வந்தான். இம்முறை அவன் ஒரு கடினமான புதிரைக் கேட்டான். கிராமத்து மக்கள் அமைதியாக இருந்தனர். ஆனால் இளமாறன், பயப்படாமல், மிகத் தெளிவான விளக்கத்தோடு, சரியான இலக்கணத்தோடு அந்தப் புதிரை விடுவித்தான். இளவரசன் வியந்து போனான்! இளமாறனின் அறிவுத்திறனைப் பாராட்டி, அவனுக்குப் பரிசுகள் வழங்கினான். இளமாறன் அன்று உணர்ந்தான்: அறிவு இருந்தால் எப்பேர்ப்பட்ட சபையிலும் தலைநிமிர்ந்து நிற்கலாம் என்று.
