அழகிய மலைகளுக்கு நடுவே 'பசுமை நகர்' என்ற ஒரு சிறிய நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசன் இளங்கோவன் மிகவும் அன்பானவர். ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னன் ஒருவன் பசுமை நகரின் எல்லைகளைத் தாண்டி, அங்கிருக்கும் வளங்களைச் சுரண்ட முயன்றான். பசுமை நகரின் மக்கள் பயந்து நடுங்கினர். 'அரசே, நாம் ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டும்? நாம் அவர்களை எதிர்த்துப் போரிடலாமா?' என்று கேட்டனர்.
இளங்கோவன் அமைதியாகச் சொன்னார், 'போர் என்பது தீர்வாகாது. நாம் நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்ளாமல், அதே சமயம் மற்றவர்களின் அழுத்தத்தையும் தாங்கி, நம் கடமையையும் செய்ய வேண்டும்.' அடுத்த சில மாதங்கள் கடினமாக இருந்தன. அண்டை நாட்டு மக்களின் வருகையால் உணவு மற்றும் வளங்கள் குறையத் தொடங்கின. ஆனால் இளங்கோவன் தன் மக்களின் உணவைச் சேமித்து வைத்திருந்தார். அவர் ஒருபோதும் சோர்ந்து போகவில்லை.
கடினமான காலங்கள் கடந்தன. அண்டை நாட்டு மன்னன் தன் தவறை உணர்ந்து விலகிச் சென்றான். இப்போது பசுமை நகர் மீண்டும் செழிப்படைந்தது. ஆனால், இளங்கோவன் மறக்கவில்லை. அவர் தனது நாட்டின் உயர்ந்த மன்னருக்குச் செலுத்த வேண்டிய வரி மற்றும் கடமைகளைத் தவறாமல், சரியான நேரத்தில் செலுத்தித் தன் நாட்டின் பெருமையை நிலைநாட்டினார். ஒரு நாடு எவ்வளவு அழுத்தங்களைச் சந்தித்தாலும், தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்வதே உண்மையான வலிமை என்பதை இளங்கோவன் நிரூபித்துக் காட்டினார்.
