ஒரு காலத்தில், பசுமையான வயல்களும் நிறைவான நதிகளும் கொண்ட 'அன்பூர்' என்ற அழகான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசர் சோழன் மிகவும் அன்பானவர். அவரது நாடு எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், பக்கத்து நாட்டு மன்னன் கரிகாலன், அன்பூர் நாட்டின் வளத்தைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டான். அவன் ஒருமுறை பெரும் படையுடன் அன்பூர் மீது போர் தொடுத்தான்.
போரின் போது, அன்பூர் நாட்டின் சில எல்லைப் பகுதிகள் சேதமடைந்தன. மக்கள் பயந்து நடுங்கினர். ஆனால், அரசர் சோழன் பதற்றமடையவில்லை. அவர் தனது மக்களைத் தேற்றி, 'நமது ஒற்றுமையும், நாம் செய்யும் நற்செயல்களுமே நமது பலம்' என்று கூறி தைரியம் ஊட்டினார். போருக்குப் பிறகு, நிலங்கள் சில இடங்களில் பாழாயிருந்தன. ஆனால், சோழன் ஒரு சிறந்த திட்டத்தைச் செயல்படுத்தினார். அவர் நிலங்களை மீண்டும் செழிக்கச் செய்ய புதிய கால்வாய்களைத் திறந்தார், விவசாயிகளுக்குத் தேவையான விதைகளை வழங்கினார்.
அதிசயமாக, சில காலத்திலேயே அந்த நாடு முன்பை விடவும் அதிக விளைச்சலைத் தரத் தொடங்கியது. எதிரிகளின் தாக்குதலால் ஒரு சிறு தடையோ அல்லது சேதமோ ஏற்பட்டாலும், அந்த நாட்டின் வளமும் மகிழ்ச்சியும் ஒருபோதும் குறையவில்லை. மக்கள் சோழனின் நிர்வாகத்தைப் போற்றினர். ஒரு நாடு எவ்வளவு வலிமையாக இருக்கிறது என்பது, அது எவ்வளவு பெரிய போர்களை வெல்கிறது என்பதில் இல்லை; எவ்வளவு பெரிய பாதிப்பு வந்தாலும், மீண்டும் எவ்வளவு விரைவாகவும் செழுமையாகவும் வளர்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.
