ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவனும், செல்வந்தரான ரவி என்ற மனிதரும் வாழ்ந்து வந்தனர். மாறன் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவனிடம் பழைய ஆடைகளும், கிழிந்த பையும் மட்டுமே இருந்தன. கிராமத்து மக்கள் மாறனைப் பார்த்தால், 'ஏழைச் சிறுவன், இவன் எதற்கு இங்கே?' என்று ஒதுக்கித் தள்ளுவார்கள். அவனது பழைய நிலையை கண்டு யாரும் அவனிடம் அன்பாகப் பேச மாட்டார்கள்.
மறுபுறம், ரவி என்பவருக்குப் பெரிய மாளிகை இருந்தது. அவர் ஊருக்குத் தேவையான பொருட்களைக் கொண்டு வந்தார். மக்கள் ரவியைச் சுற்றித் திரும்புவார்கள். 'ரவி எவ்வளவு பெரிய மனிதர்! எவ்வளவு திறமையானவர்!' என்று புகழ்ந்து கொண்டே இருப்பார்கள். ரவி ஒருமுறை ஒரு பெரிய விருந்து வைத்தார். அங்கு வந்த அனைவரும் ரவியைப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். மாறன் தூரத்தில் நின்று இதைப் பார்த்தான். அவனுக்கு ஒரு கேள்வி எழுந்தது: 'மக்கள் ஒருவரின் குணத்தைப் பார்த்துப் புகழுகிறார்களா அல்லது அவர் வைத்திருக்கும் பணத்தைப் பார்த்துப் புகழுகிறார்களா?'
சில ஆண்டுகள் கழிந்தன. மாறன் கடினமாக உழைத்து, கல்வியைக் கற்று, ஒரு பெரிய தொழிலதிபராக வளர்ந்தான். இப்போது மாறன் ஊருக்குத் திரும்பியபோது, அதே மக்கள் அவனைக் கண்டு வியந்து, 'மாறன் எவ்வளவு பெரிய மனிதர்! எவ்வளவு பண்பானவர்!' என்று புகழத் தொடங்கினார்கள். முன்பு அவனைப் புறக்கணித்த அதே மக்கள், இப்போது அவனது காலடியில் அமரத் துடித்தனர். மாறன் realization செய்தான்: உலகம் ஒரு மனிதனின் ஆளுமையை விட, அவனிடம் இருக்கும் செல்வத்தையே முக்கியமாகக் கருதுகிறது.
