முன்னொரு காலத்தில், சோழ நாட்டின் எல்லையில் ஒரு சிறிய மற்றும் அமைதியான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் மன்னன் இளங்கோவன் மிகவும் அன்பானவர், ஆனால் அவரது நாடு மிகவும் ஏழ்மையானது. போர்க்களத்தில் வீரராக இருந்தாலும், நாட்டின் கருவூலம் காலியாக இருந்தது. இளங்கோவனின் மகன், இளமாறன், ஒரு நாள் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், 'தந்தையே, நாம் ஏன் எப்போதும் வறுமையில் இருக்கிறோம்? நம்மிடம் போதிய செல்வம் இல்லையே!'
இளங்கோவன் புன்னகைத்து, 'மகனே, ஒரு நாடு வளர வேண்டுமானால், அதன் எல்லைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும். நம்மைத் தாக்கி வரும் எதிரிகளைத் தடுத்து நிறுத்தி, அவர்களை வெல்லும் போது கிடைக்கும் வெற்றி மற்றும் அந்தப் போரில் கிடைக்கும் வளங்களே ஒரு மன்னனின் உண்மையான கருவூலம்' என்றார்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அண்டை நாட்டுத் தலைவன் ஒருவன் இளங்கோவனின் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்க முயன்றான். இளங்கோவன் தயங்காமல் தனது வீரர்களைத் திரட்டிப் போரிட்டார். அந்தப் போர் மிகவும் கடினமாக இருந்தது, ஆனால் இளங்கோவனின் நேர்மையான தலைமையால் அவர் வெற்றி பெற்றார். போரில் வெற்றி பெற்ற பிறகு, எதிரியின் பலமான வளங்களும், அவர்களின் நிலமும் இளங்கோவனின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தன. அந்த வளங்களைக் கொண்டு அவர் தனது நாட்டின் விவசாயத்தையும், மக்களின் பாதுகாப்பையும் பலப்படுத்தினார்.
இளமாறன் இப்போது புரிந்து கொண்டான். ஒரு மன்னன் தனது மக்களின் நலனுக்காகத் தனது வலிமையைப் பயன்படுத்திப் போராடினால், அந்த வெற்றியின் மூலம் கிடைக்கும் செல்வமே நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்குத் துணையாக இருக்கும்.
