ஒரு காலத்தில், வீரமிக்க இளவரசன் இளமாறன் ஒருவன் இருந்தான். அவனது நாடு மிகச்சிறந்த வீரர்களைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், ஒரு பெரிய போருக்குத் தயாராகும் போது, அவனது அமைச்சர் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நினைவூட்டினார். 'இளவரசே, வெற்றி என்பது வெறும் வாள் வீச்சில் மட்டும் இல்லை. நம் படை குறைந்துவிடக் கூடாது, நம் வீரர்கள் நம்மை வெறுக்கக் கூடாது, நம்மிடம் போருக்குத் தேவையான செல்வம் குறையாமல் இருக்க வேண்டும்' என்றார்.
இளமாறன் முதலில் தனது வீரர்களின் எண்ணிக்கையைக் கவனித்தான். போரில் வீணாக உயிர்களை இழப்பதைத் தவிர்க்க, சிறந்த பயிற்சியையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கினான். அடுத்து, வீரர்களுக்கும் அவர்களுக்குத் தேவைப்படும் பொருட்களுக்கும் இடையே ஒரு பிணைப்பை உருவாக்கினான். வீரர்கள் தங்கள் தலைவனை நேசிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, இளமாறன் அவர்களுடன் உணவருந்தினான், அவர்களின் கஷ்டங்களை கேட்டறிந்தான். இதனால் அவர்களுக்கு இளமாறன் மீது மிகுந்த அன்பு ஏற்பட்டது.
கடைசியாக, நாட்டின் கருவூலத்தை மிகவும் கவனமாகப் பாதுகாத்தான். போருக்குத் தேவையான உணவு மற்றும் ஆயுதங்கள் எப்போதும் தடையின்றி கிடைப்பதை உறுதி செய்தான். ஒருமுறை ஒரு சிறிய சண்டை நடந்தபோது, வீரர்களிடம் உணவு இல்லை என்றால் அவர்கள் சோர்ந்து போவார்கள், பணம் இல்லை என்றால் அவர்கள் சோர்வடைவார்கள் என்று அவன் உணர்ந்தான். இறுதியில், வலிமையான வீரர்களுடனும், அன்பான படையுடனும், போதுமான செல்வத்துடனும் இளமாறன் தனது வெற்றியைப் பெற்றான்.
