ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடுவதையும், பேசிக்கொண்டே இருப்பதையும் விரும்புவான். ஆனால் மாறன் சற்று அமைதியானவன். அவர்கள் இருவரும் ஒரே ஊரில் இருந்தாலும், கதிர் அடிக்கடி மாறனைத் தேடிச் சென்று, 'ஏன் நாம் எப்போதும் ஒன்றாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கக் கூடாது?' என்று கேட்பான்.
ஒரு முறை கிராமத்தில் பெரிய மழை பெய்தது. கதிர் தனது நண்பர்களுடன் ஊர் முழுவதும் சுற்றித் திரிந்து மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். ஆனால் மாறன் தனது வீட்டில் இருந்தான். சில நாட்கள் கழித்து, கதிர் ஒரு பெரிய கஷ்டத்தில் இருந்தான். அவனது தந்தை உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனதால், கதிர் மிகுந்த கவலையில் இருந்தான். கதிர் யாருடனும் பேச விரும்பவில்லை, யாரிடமும் வெளியே செல்லவும் இல்லை.
அப்போது மாறன் வந்தான். மாறன் கதிers உடன் விளையாடவோ அல்லது பேசவோ வரவில்லை. மாறன் கதிரின் கண்களைப் பார்த்தான், அவனது மௌனத்தைப் புரிந்துகொண்டான். மாறன் கதிரின் தந்தைக்காக மருந்துகளை வாங்கி வந்தான், கதிரின் கவலைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டான். அவர்கள் நீண்ட நேரம் பேசவில்லை என்றாலும், மாறன் கதிரின் மனதை உணர்ந்தான். கதிர் உணர்ந்தான், 'நாம் எப்போதும் ஒன்றாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை; ஒருவருக்கொருவர் மனதை உணர்ந்து கொள்ளும் அன்பே உண்மையான நட்பு' என்று.
மாறன் வந்த அந்தத் தருணம், கதிர் தனக்குத் தனியாகத் தெரிந்தாலும், மாறன் தன் மனதிற்கு மிக அருகில் இருப்பதை உணர்ந்தான்.
