ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் சிறுவயது முதலே ஒன்றாக வளர்ந்தவர்கள். கதிர் கொஞ்சம் அமைதியானவன், மாறன் எப்போதும் துறுதுறுவென இருப்பான். ஒருமுறை, இருவரும் சேர்ந்து ஒரு மரத்தடியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, மாறன் தெரியாமல் கதிரின் புதிய விளையாட்டுப் பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். கதிர் முதலில் மிகவும் வருத்தப்பட்டான், கோபமும் வந்தது. ஆனால், மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, 'மன்னித்துவிடு கதிர், நான் உனக்காக இதைச் சரி செய்து தருகிறேன்' என்று உருக்கமாகக் கூறினான்.
கதிர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு, மாறனின் கண்களில் இருந்த உண்மையான வருத்தத்தைப் பார்த்தான். அவர்களுக்குள் இருந்த பல வருட கால அன்பும், ஒருவருக்கொருவர் இருக்கும் புரிதலும் அந்தச் சிறு கோபத்தை விடப் பெரியது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. 'பரவாயில்லை மாறன், இது வெறும் பொம்மைதான், நம் நட்புதான் முக்கியம்' என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினான். மாறன் மகிழ்ச்சியில் கதிரைக் கட்டிக்கொண்டான். அவர்கள் செய்த சிறு தவறுகளால் அல்லது கோபங்களால் ஒருபோதும் பிரிய முடியாத அளவுக்கு அவர்களின் நட்பு ஆழமாக இருந்தது.
