ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், மாறன் எப்போதும் துறுதுறுவென இருப்பான். ஒரு நாள், ஊரில் இருந்த ஒரு சிறுவன், மாறன் தெரியாமல் ஒரு பழத்தோட்டத்தின் வேலியை உடைத்துவிட்டதாகக் கதிரிடம் வந்து ரகசியமாகச் சொன்னான். கதிர் அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும், மாறன் மீது ஒரு சந்தேகம் அவன் மனதில் தோன்றியது. ஆனால், கதிர் உடனே மாறனைத் தண்டிப்பதோ அல்லது அவனிடம் கோபப்படுவதோ இல்லை. மாறன் ஒரு தவறு செய்திருக்கலாம், ஆனால் அதை மற்றவர்கள் சொல்லும் வதந்திகளைக் கேட்டு முடிவு செய்யக்கூடாது என்று கதிர் நினைத்தான்.
மறுநாள், கதிர் மாறனிடம் நேரடியாகச் சென்றான். 'மாறன், நேற்று வேலியைப் பற்றி யாரோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள், அது உண்மையா?' என்று மென்மையாகக் கேட்டான். மாறன் உண்மையைச் சொன்னான், 'ஆமாம் கதிர், நான் விளையாடும்போது தெரியாமல் அதை உடைத்துவிட்டேன். மன்னித்துவிடு.' கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, 'பரவாயில்லை நண்பா, நீ உண்மையைச் சொன்னதுதான் முக்கியம்' என்றான். மாறன் தன் தவறைத் திருத்திக்கொண்டான். கதிர் மற்றவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுத் தன் நண்பனைத் தவறாக எடைபோடாததால், அவர்களின் நட்பு இன்னும் பலமானது.
