ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். அதே கிராமத்தில் விவேக் என்ற மற்றொரு சிறுவனும் இருந்தான். விவேக் மிகப்பெரிய நூலகத்தையே தன் அறையில் வைத்திருந்தான். அவன் உலகத்திலுள்ள எல்லாப் பெரிய புத்தகங்களையும் படித்திருந்தான். ஆனால், அவன் மற்றவர்களிடம் மிகவும் கர்வமாகவும், மற்றவர்களைத் தாழ்வாகவும் பார்த்தான்.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அங்கு ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. கதிரும் விவேக்கும் அந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டனர். போட்டியின் நடுவில், கதிரின் காலில் ஒரு சிறிய காயம் ஏற்பட்டது. கதிர் வலியால் துடித்தான். விவேக் அருகில் இருந்தான். அவனிடம் அறிவும், வேகமும் இருந்தது. ஆனால், கதிர் வலியால் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த விவேக், 'நீ தோற்றுவிடுவாய், நான் தான் வெற்றி பெறுவேன்' என்று ஏளனமாகச் சிரித்துவிட்டுத் தன் வேலையைப் பார்த்தான்.
அப்போது அங்கிருந்த பெரியவர் ஒருவர் இதைப் பார்த்தார். அவர் கதிரை மென்மையாகத் தூக்கிச் சென்று மருந்து போட்டார். விவேக் தன் புத்தகங்களைப் படித்துத் தெரிந்து வைத்திருந்த அனைத்துத் தகவல்களையும் கொண்டு ஒரு மனிதனை எப்படித் தைரியப்படுத்துவது என்று சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால், கதிரின் அன்பும், பெரியவரின் கருணையும் அந்தச் சூழலைச் சரிசெய்தது.
விவேக் பல நூல்களைப் படித்திருந்தான், ஆனால் ஒரு மனிதனின் வலியையும், அன்பையும் உணர அவனது இதயம் தயாராகவில்லை. அறிவை விட அன்பே மேலானது என்பதை விவேக் அன்று உணரவில்லை.
