ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் எதையும் எளிதில் நம்பிவிடுவான். அவனது நண்பன் மாறன் எப்போதும் அவனோடு இருப்பான். ஆனால், மாறன் உண்மையில் கதிரின் வளர்ச்சியைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவன்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கதிர் அதில் கலந்துகொண்டு ஒரு அழகான ஓவியம் வரைந்தான். கதிரின் ஓவியத்தைப் பார்த்த மாறன், 'கதிர், உன் ஓவியம் மிக அருமை! நீதான் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவாய். இதோ, இந்தச் சிறிய வண்ணத் தூரிகையை வைத்துப் பார், இது உனக்கு இன்னும் சிறப்பாக வரைய உதவும்' என்று மிகவும் அன்பாகச் சொன்னான்.
கதிர் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தத் தூரிகையை வாங்கிக்கொண்டான். ஆனால், அந்தத் தூரிகையின் நுனி மிக மெல்லியதாக இருந்தது. அதை வைத்து வரைய முயன்றபோது, கதிரின் ஓவியம் கலைந்து போனது. கதிர் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். அப்போது கதிரின் தாத்தா அவனிடம் வந்தார். அவர் மாறன் கொடுத்த தூரிகையை கவனித்தார்.
'கதிர், ஒருவன் உனக்குத் தேவையற்ற ஒன்றை அன்பாகக் கொடுத்தால், அவன் உன் மீது அன்பு வைத்திருப்பவன் என்று அர்த்தமல்ல. அவன் உன் தோல்வியைத் தான் விரும்புகிறான் என்பதைப் புரிந்துகொள்,' என்றார் தாத்தா மென்மையாக.
கதிர் அப்போதுதான் உணர்ந்தான், மாறன் சொன்ன சொற்கள் இனிமையாக இருந்தாலும், அவன் கொடுத்த தூரிகை அவனது ஓவியத்தைக் கெடுப்பதற்காகவே இருந்தது என்று. கதிர் வருத்தப்படவில்லை, மாறானின் உண்மையான முகத்தை அறிந்து கொண்டதே அவனுக்குப் பெரிய பாடமாக அமைந்தது.
