ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும், இனிப்புகளும், விலையுயர்ந்த விளையாட்டுப் பொருட்களும் இருந்தன. ஆனால், கதிர் எதையும் யோசித்துச் செய்ய மாட்டான். ஒருமுறை, அவனது நண்பன் மாறன் ஒரு சிறிய மரக்கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். 'கதிர், இதை வைத்து நாம் ஒரு அழகான கப்பல் செய்யலாம்!' என்றான் மாறன்.
கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, 'உன்னிடம் வெறும் மரக்கட்டைதான் இருக்கிறது, என்னிடம் தான் விலையுயர்ந்த பொம்மைகள் உள்ளன!' என்று ஏளனம் செய்தான். ஆனால், அந்த மரக்கட்டையை வைத்து மாறன் எப்படி ஒரு அழகான கப்பலைச் செய்தான், அதை எப்படி தண்ணீரில் மிதக்க வைத்தான் என்பதைப் பார்த்த கதிர் வியந்து போனான். கதிரின் விலையுயர்ந்த பொம்மைகள் அனைத்தும் தண்ணீரில் மூழ்கிவிட்டன, ஆனால் மாறனின் அறிவுத்திறன் அவனுக்கு ஒரு புதிய உலகத்தைக் காட்டியது.
அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான், அவனிடம் பணம் மற்றும் பொருட்கள் இருக்கலாம், ஆனால் அவற்றை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்ற அறிவு இல்லை. அந்த அறிவு இல்லாமையே அவனது மிகப்பெரிய வறுமை என்று அவன் புரிந்து கொண்டான்.
