ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தன் நண்பர்களுடன் விளையாடுவது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் அனைவரும் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்து பழைய கதைகளையும், இயற்கையின் அதிசயங்களையும் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், கதிர் மட்டும், 'இந்தக் கதைகள் எல்லாம் வெறும் கற்பனை, இயற்கையில் இவ்வளவு அதிசயங்கள் இருக்க முடியாது' என்று பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.
அவன் மற்றவர்கள் நம்பும் உணர்வுகளையும், பாரம்பரியத்தையும் கிண்டல் செய்தான். இதனால் அவனது நண்பர்கள் அவனோடு விளையாடத் தயங்கினார்கள். கதிர் தனித்து விடப்பட்டான். ஒரு நாள், அவன் காட்டில் வழிதவறிப் போனபோது, பயத்தில் அவன் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அப்போது ஒரு முதியவர் அவனிடம் வந்து, 'தம்பி, உலகம் எதை நம்புகிறதோ அதை மறுப்பது உன்னைத் தனிமைப்படுத்தும். நீ உண்மையை மட்டும் பார்க்க நினைக்கிறாய், ஆனால் மனிதர்களின் நம்பிக்கையும் அன்பும் இந்த உலகத்தின் ஒரு நிஜமான பகுதி. அதை மறுத்தால் நீயும் இந்த சமூகத்திலிருந்து விலகிப் போயே ஆக வேண்டும்' என்று அன்பாகச் சொன்னார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். மற்றவர்களின் நம்பிக்கையை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். மீண்டும் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாக வாழத் தொடங்கினான்.
