ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும் குணம் கொண்டவன். மாறன் சற்றுத் temper உடையவன், சிறிய விஷயத்திற்கும் மற்றவர்களைத் தவறாகப் பேசுவான்.
ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குத் தேவையான அலங்காரப் பொருட்களைத் தயாரிக்கும் பொறுப்பு இவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. கதிர் மிகவும் பொறுமையாகவும், திட்டமிட்டோும் வேலை செய்தான். ஆனால் மாறன், மற்றவர்கள் செய்யும் வேலையில் குறைகளைக் கண்டுபிடித்து, அவர்களைக் கேலி செய்து, மனக்கசப்பை உருவாக்கினான். 'நீ இதைச் சரியாகச் செய்யவில்லையே!', 'உனக்குத் தெரியாதா?' என்று மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தினான்.
இதனால் வேலைகள் பாதியிலேயே நின்று போயின. கிராமத்து பெரியவர்கள் கதிரைப் பாராட்டினார்கள், ஆனால் மாறனின் செயலால் ஏற்பட்ட குழப்பத்தைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டார்கள். மாறன் தன் பிடிவாதத்தாலும், மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தும் குணத்தாலும் தனித்து விடப்பட்டான். இறுதியில், உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது மற்றவர்களைத் தாழ்த்திப் பேசுவதில் இல்லை, நல்ல விஷயங்களைச் செய்வதில்தான் இருக்கிறது என்பதை மாறன் உணர்ந்தான். அவன் தன் தவறைத் திருத்திக்கொண்டு கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான்.
