ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு வலிமையான சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. காட்டில் உள்ள அனைத்து விலங்குகளும் அவனிடம் பயந்து நடுங்கும். ஒரு நாள், கரிகாலன் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய எலி தவறுதலாக அவன் மூக்கின் மேல் ஏறி விளையாடியது. சிங்கம் கோபத்துடன் விழித்துக் கொண்டது. அந்தச் சிறிய எலியைத் தன் நகங்களால் பிடித்து, 'உன்னை இப்போதே கொன்றுவிடுவேன்!' என்று கர்ஜித்தது.
எலி நடுங்கிக்கொண்டே, 'மன்னிக்கவும் சிங்க ராஜாவே! நான் தெரியாமல் செய்துவிட்டேன். என்னை விட்டுவிடுங்கள், ஒரு நாள் நான் உங்களுக்கு உதவியாக இருப்பேன்' என்று கெஞ்சியது. சிங்கம் சிரித்தது, 'நீ இவ்வளவு சிறியவன், எனக்கு எப்படி உதவுவாய்? சரி போ, உன்னைத் தண்டிப்பதில் எனக்கு நேரமில்லை' என்று விட்டுவிட்டது.
சில நாட்கள் கழித்து, கரிகாலன் வேட்டையாடச் சென்றபோது ஒரு வேடன் விரித்த வலையில் சிக்கிக்கொண்டது. எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் சிங்கத்தால் அந்த வலையை அறுக்க முடியவில்லை. கரிகாலன் பயந்து போய் கர்ஜித்தது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட எலி ஓடி வந்தது. தன் கூர்மையான பற்களால் வலையை மெல்ல மெல்லக் கடித்தது. சிறிது நேரத்தில் வலை அறுந்து சிங்கம் விடுதலையானது.
சிங்கம் எலிக்கு நன்றி கூறியது. அப்போது அங்கிருந்த ஒரு குரங்கு கேட்டது, 'சிங்கமே, நீ ஏன் அந்தச் சிறிய எலியைப் பகைக்கவில்லை? அது உன்னைத் துன்புறுத்தியதே!' என்று. சிங்கத்திற்கு அப்போதுதான் புரிந்தது, வலிமையானவர்களிடம் மோதாமல் இருப்பது புத்திசாலித்தனம் என்பதையும், சிறியவர்கள் செய்யும் தவறுகளை மன்னித்துவிடலாம் என்பதையும். ஆனால், ஒரு சிறிய உயிரினம் கூடத் தன் எல்லையை மீறித் துன்பம் விளைவித்தால், அதைத் தட்டிக்கேட்கத் தயங்கக்கூடாது என்பதையும் சிங்கம் உணர்ந்தது.
