ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் தைரியமானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; எளிய விஷயங்களைச் செய்யத் தயங்குவான். ஒருமுறை, கிராமத்தின் திருவிழாவிற்குத் தேவையான பெரிய மரப்பலகைகளைச் சுமந்து வர வேண்டும் என்று அவனது தந்தை சோமு கூறினார். 'கதிர், இது சிறிய வேலைதான், ஆனால் இதைச் சரியாகச் செய்தால் தான் நீ பெரிய சவால்களைச் சந்திக்கத் தகுதியுடையவனாக இருப்பாய்' என்றார்.
அதே சமயம், கிராமத்தில் ஒரு சிறிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. ஒரு சிறுவன் தவறுதலாக மற்றவர்களின் விளையாட்டுப் பொருட்களைச் சேதப்படுத்தினான். கதிர், 'இது ஒரு சின்ன விஷயம், இதைச் சரி செய்ய ஏன் கஷ்டப்பட வேண்டும்?' என்று நினைத்தான். ஆனால், அந்தச் சிறுவனின் தவறைச் சுட்டிக்காட்டி, அதைச் சரிசெய்யத் துணிச்சல் காட்டாத கதிர், பெரிய வீரனாகத் தெரியவில்லை.
சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்திற்கு ஒரு பெரிய ஆபத்து வந்தது. ஒரு பெரிய பாறை பாதையை மறைத்தது. இப்போது கதிர் அந்தப் பெரிய பாறையை நகர்த்தத் தயாராக இருந்தான். ஆனால், அவனது நண்பன் விமல் சொன்னான், 'கதிர், நீ சிறிய தவறுகளைச் சரிசெய்யவும், சிறிய சவால்களை எதிர்கொள்ளவும் தயங்கியபோது, உனது உண்மையான வீரம் யாருக்கும் தெரியவில்லை. சிறிய விஷயங்களில் கூட நேர்மையாகவும் உறுதியாகவும் இல்லையென்றால், பெரிய வெற்றிகள் உன்னைத் தேடி வராது.'
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் முதலில் அந்தச் சிறிய விளையாட்டுப் பொருட்களைச் சரிசெய்து, பிறகு பெரிய பாறையை நகர்த்தத் தன்னார்வலர்களுடன் இணைந்து உதவினான். அப்போதுதான் கிராம மக்கள் அவனை உண்மையான வீரனாகப் பார்த்தனர்.
